Όλγα Μούσιου-Μυλωνά

Προσωπική ιστοσελίδα

Facebook Twitter RSS Feed 
Image1\Οι φωτογραφίες μου
Βιβλίο Λιάνη PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ολγα Μουσιου   
Τετάρτη, 18 Αύγουστος 2010 14:16

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Γιώργου Λιάνη

«Ανταποκρίσεις από τη Λογοτεχνία»

 


«Ρευστός είναι ο κόσμος και η ακινητοποίησή του άθλος»
(Ο. Ελύτης)


 
Έναν τέτοιο μικρό άθλο κατόρθωσε ο δημοσιογράφος και πολιτικός Γιώργος Λιάνης με το καλαίσθητο βιβλίο του «Ανταποκρίσεις από τη Λογοτεχνία», καθώς μέσα στις σελίδες του, κάνοντας μια παλινδρομική αποτίμηση του νεοελληνικού λογοτεχνικού και καλλιτεχνικού μας χρόνου και του προσωπικού δημοσιογραφικού του έργου, κατάφερε να αποτυπώσει το λαμπερό πρόσωπο της σύγχρονης Ελλάδας.
 
Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα έκδοση, ένα σπονδυλωτό βιβλίο, με συνεντεύξεις και άρθρα του συγγραφέα, που αναφέρονται στα σημαντικότερα πρόσωπα του σύγχρονου νεοελληνικού μας πολιτισμού.  Μια κιβωτός της σύγχρονης πολιτιστικής μας κληρονομιάς, που μέσα της συνυπάρχουν αρμονικά οι ψηλότερες πνευματικές κορυφές της πρόσφατης λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής μας δημιουργίας: ο Ελύτης, ο Ρίτσος, ο Τσαρούχης, ο Θεοδωράκης, ο Εγγονόπουλος, ο Βάρναλης, ο Σκαρίμπας, ο Χατζής, ο Ταχτσής, ο Χριστιανόπουλος, ο Χειμωνάς, ο Πεντζίκης, ο Αναγνωστάκης, ο Καρούζος, ο Κατσαρός και ο Σαμαράκης.
 
Θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς το βιβλίο σα μια «μικρή πινακοθήκη», στην οποία ο συγγραφέας δημιουργεί τα πορτραίτα του με αδρές πινελιές και με σοφό βαθμό αφαίρεσης μας  παρουσιάζει ενδιαφέρουσες πτυχές της προσωπικότητας και του έργου τους. Ανοίγοντας τις αποσκευές της λογοτεχνικής και δημοσιογραφικής του εμπειρίας μάς καθιστά συμμέτοχους και κοινωνούς των εκλεκτών εμπειριών του και με τη δική του προσωπική προσέγγιση συνεγείρει την ευαισθησία μας και αποσπά την ανεπιφύλακτη συγκατάθεση του πνεύματός μας.
 
Και αν η τέχνη της επικοινωνίας είναι η ίδια η τέχνη της ζωής, τότε ο Γιώργος Λιάνης ως μαέστρος της επικοινωνίας αναδεικνύεται και πρωτομάστορας της τέχνης της ζωής. Με το αλάθητο δημοσιογραφικό κριτήριό του επέλεξε τις σπουδαίες προσωπικότητες του βιβλίου και μας τις παρουσιάζει με ποιητικό βλέμμα που διασώζει τη δροσιά της εποχής και αντικατοπτρίζει τις ανθρώπινες στιγμές των πνευματικών μας ανθρώπων με μια επιτυχή διάθλαση των αισθημάτων και των καταστάσεων.
 
Ο συγγραφέας, που γνωρίζει καλά ότι «γράφοντας γίνεσαι μέτοχος της αθανασίας», μας καθιστά ορατή την  πλούσια «ψυχική του ενδοχώρα» και την αθέατη όψη προσώπων και πραγμάτων του νεοελληνικού μας πολιτισμού. Επιλέγει τη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή να μας θυμίσει το δρόμο προς τις σταθερές πολιτιστικές μας αξίες του,  τις συντεταγμένες του Νέου Ελληνισμού, στοχεύοντας σε μια πολιτιστική αναγέννηση και είναι σημαντικό το γεγονός ότι το παρελθόν που μας παρουσιάζει δεν έχει τη νοσταλγία του μουσειακού ενδιαφέροντος, αλλά μας αιφνιδιάζει με τη δύναμη της επικαιρότητάς του.
 
Πρόκειται για ένα βιβλίο εξαιρετικής αισθητικής, που διακρίνεται για την πολυτροπικότητά του. Το κείμενο, με γλωσσικούς ενδείκτες τους κατατοπιστικούς του πλαγιότιτλους, συμπληρώνεται λειτουργικά από σπάνιες και συλλεκτικές φωτογραφίες, από εικόνες με εξαίρετους πίνακες και χαρακτικά. Επίσης, μέσα συμπεριλαμβάνονται πολλά αυθεντικά κείμενα, όπως αυτόγραφα, αποκόμματα εφημερίδων, αποσπάσματα από βιβλία και δακτυλογραφημένα σημειώματα, καθώς και «πίνακες» που περιέχουν σταχυολογημένες σημαντικές αποφθεγματικές φράσεις. Όλα αυτά τα «ζωντανά» στοιχεία συνυπάρχουν ως οργανικό και λειτουργικό σύνολο, που τα επιμέρους στοιχεία του λειτουργούν συμπληρωματικά και υποστηρικτικά το ένα προς το άλλο, δίνοντας ένα άψογο τελικό αποτέλεσμα.
 
Η επικοινωνιακή πρόθεση του συγγραφέα υπηρετείται από την υψηλού βαθμού συνεκτικότητα των κειμένων, η οποία με τη σειρά της συνίσταται σε μια ισχυρή νοηματική συνάφεια και αλληλουχία ανάμεσα στις λέξεις, τις προτάσεις και τις παραγράφους. Κι ακόμα περισσότερο, η συνεκτικότητα του όλου κειμένου συγκροτείται από ισχυρούς ιδεολογικούς αρμούς, όπως  ο αριστερός πολιτικός προσανατολισμός και οι κοινωνικές ανησυχίες, που διαπερνούν τα επιμέρους κείμενα του βιβλίου στο σύνολό τους.
 
Όλα τα παραπάνω προσδίδουν στο βιβλίο το άρωμα του καθαρά προσωπικού δημοσιογραφικού ύφους του Γιώργου Λιάνη, ενός ύφους που αποτελεί ένα υπόδειγμα δημοσιογραφικού λόγου. Ο δημοσιογραφικός λόγος ως κειμενικό είδος με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, η συνέντευξη ως «νωπή παραγωγή» λόγου και το έντυπο δημοσιογραφικό κείμενο, ως το σύνολο των σημασιολογικών και μορφοσυντακτικών γλωσσικών δομών, που στοχεύουν κυρίως στην πληροφοριακή επικοινωνία, παρουσιάζονται στο βιβλίο του Γιώργου Λιάνη με παραδειγματικό τρόπο για πολλούς λόγους.
 
Ο πρώτος είναι τα «ωραία και μουσικά ελληνικά του» (όπως θα έλεγε ο μεγάλος μας Κ. Καβάφης), η γλαφυρή και λαγαρή γλώσσα του. Στο βιβλίο του συναντάμε τη νέα ελληνική σε μια ευτυχισμένη στιγμή της, πλήρη σε ρητές παραδοχές και υπόρρητες υπονοήσεις. Μια γλώσσα που υπηρετεί την πληροφορικότητα, η οποία είναι μια σύνθετη και απαιτητική λειτουργία, ιδιαίτερα όταν στοχεύει κανείς στη δημιουργία ενός κειμένου ενδιαφέροντος, διανθισμένου με λογοτεχνικά χαρακτηριστικά.
 
«Του κάθε δέντρου η φυλλωσιά έχει τη δική της διάλεκτο» (Ο. Ελύτης). Έτσι, στο λόγο του Γιώργου Λιάνη οι ενδιαφέρουσες σημασιολογικές αποχρώσεις των λέξεων, οι παραστατικές παρομοιώσεις, οι επαναλήψεις και οι παραλληλισμοί αναδεικνύουν, τονίζουν και σχολιάζουν το περιεχόμενο που φέρουν, επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα και το αισθητικό αποτέλεσμα. Η σοφή γλωσσική αίσθηση του μέτρου και η βαθιά γνώση της γλώσσας του επιτρέπουν πολλές επιλογές. Για αυτό αξιοποιεί με μοναδικό τρόπο το υλικό του, δηλαδή τους μηχανισμούς του γλωσσικού συστήματος, και δημιουργεί τη δική του ποιητική γραμματική, για να αναπαραστήσει την πραγματικότητα του κειμενικού του κόσμου, με πλούσιες ενδοκειμενικές και εξωκειμενικές αναφορές που υποδηλώνουν τη βαθιά γνώση του Γιώργου Λιάνη για την πολιτιστική μας κληρονομιά και ιδίως για τη λογοτεχνία μας. Άλλωστε, η κρυφή γοητεία στο λόγο του είναι ότι καταφέρνει να μπολιάζει τον καθημερινό, τον πολιτικό και το δημοσιογραφικό λόγο του με λογοτεχνικές αναφορές.
 
Ένας δεύτερος λόγος είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Γιώργος Λιάνης διαχειρίζεται τις συνεντεύξεις του. Η «σωκρατική»  εκμαίευση των απαντήσεων, οι εύστοχες ερωτήσεις και οι σχολιασμοί του, που βρίσκονται σε απόλυτη συνάφεια με τις απαντήσεις, προσδίδουν στην επικοινωνία μια πολύ ζωντανή χροιά.
Ο δημοσιογράφος με νήμα που ξετυλίγεται κατευθείαν από την καρδιά του «στήνει» τη σκαλωσιά που πάνω της «υφαίνεται» όλη η συνέντευξη. Ο τρόπος υποβολής των ερωτήσεων, αλλά και η επέκταση, η αξιολόγηση, η συμπλήρωση και η εμβάθυνση των απαντήσεων, έχουν ως αποτέλεσμα μια σφιχτοδεμένη και ενδιαφέρουσα δομή στις συνεντεύξεις και δίνουν την αίσθηση ενός χορού αλληλεπιδράσεων ανάμεσα στους συνομιλητές.
 
Ταυτόχρονα, τηρούνται από το δημοσιογράφο όλες οι ψυχολογικές προϋποθέσεις για τη δημιουργία κλίματος εμπιστοσύνης, ώστε να καταθέτουν οι μεγάλοι μας δημιουργοί το βαθύτερο «είναι» τους. Με την οικειότητα και την άνεση του πολύπειρου από τη μια και με το σεβασμό και την περισυλλογή του υπεύθυνου από την άλλη, ο Γιώργος Λιάνης αναδεικνύεται ως αντάξιος συνομιλητής των διακεκριμένων προσωπικοτήτων με τις οποίες συνδιαλέγεται, ένας άνθρωπος του πνεύματος και το πνεύμα δημιουργεί τις δικές του συγγένειες, πολύ πιο ισχυρές κάποιες φορές από αυτές που μας προσδίδει το αίμα.
 
Οι παιδαγωγικές διαστάσεις του βιβλίου είναι σημαντικές. Αποσπάσματα των συνεντεύξεων θα μπορούσαν να αποτελέσουν κείμενα διδασκαλίας στο Γυμνάσιο και το Λύκειο εξαιτίας του σημαντικού διδακτικού τους περιεχομένου και της γλωσσικής μορφής του κειμένου. Άλλωστε, η ανάγνωση και μόνο του βιβλίου δημιουργεί τη διάθεση για εμβάθυνση στο έργο των μεγάλων μας λογοτεχνών και καλλιτεχνών.
 
Η πολιτιστική αξία του βιβλίου συνίσταται στο γεγονός ότι με το περιεχόμενό του συμπληρώνει τα  σπουδαία έργα των μεγάλων δημιουργών της σύγχρονης Ελλάδας, προσκομίζοντας πρωτότυπα δεδομένα, που σκιαγραφούν το περικείμενο πολιτισμικό και κοινωνικό πλαίσιο της εποχής, καθώς και τα προσωπικά χαρακτηριστικά και τις πεποιθήσεις των σπουδαίων λογοτεχνών και καλλιτεχνών μας.
Με το βιβλίο του αυτό ο Γιώργος Λιάνης μας υπενθυμίζει ότι το λογοτεχνικό κείμενο δεν είναι απλά μια πηγή αυθόρμητης ανάβλυσης κάποιου νοήματος, αλλά θεωρείται ως ο τόπος μιας πολιτισμικά και κοινωνικά μεσολαβημένης εμπειρίας, για αυτό και είναι ένα προνομιακό μέσο για τη συνειδητοποίηση, τη διερεύνηση, την  κριτική κατανόηση και τη συγκρότηση της πολιτισμικής μας ταυτότητας
 
Αξιοσημείωτο είναι ότι αρχή και τέλος στο βιβλίο του Γιώργου Λιάνη είναι «η ντάμα σπαθί της ζωής του», «ο πιο δύσκολος άνθρωπος του κόσμου», όπως αγαπά να την αποκαλεί: η σύντροφος της ζωής του Κοραλία Καράντη. Με τη λιτή αλλά τόσο βαρύνουσα αναφορά του σε αυτήν ανοίγει και κλείνει ο κύκλος του βιβλίου του.
 
Ο λαός μας λέει «κατά το στρείδι και το μαργαριτάρι του». Κατά το συγγραφέα, λοιπόν και το βιβλίο του. Στις «ανταποκρίσεις από το βαθύτερο είναι» του Γ. Λιάνη αναδεικνύεται πάνω από τη δημοσιογραφική του ικανότητα και την πολιτική του δεινότητα η ποιητική στόφα του συγγραφέα, η δυνατότητά του να κρατάει σωστά το κάτοπτρο της καθαρής αντίληψης στη σχέση του με τους άλλους και να μετρά σωστά το διαφορετικό μήκος των πεπρωμένων του καθενός.
 
Ο Γιώργος Λιάνης γνωρίζει καλά να αφουγκράζεται το «κρυφό καρδιοχτύπι» των γεγονότων και φαίνεται ότι δεν επέτρεψε στο διανοητισμό της εποχής μας και στην έντονη πολιτική του δραστηριότητα να τον αφυδατώσουν από τη δροσιά των συναισθημάτων και την ποιητική διάθεση, φυλάγοντας καλά την εύτρωτη πλευρά του.
 
Διαθέτει μια μοναδική άνεση να φοράει φωτοστέφανο στο κεφάλι των ταπεινών και των μη καταξιωμένων και να γειώνει με τη δέουσα ευλάβεια τους γίγαντες του πνεύματος σε πρόσωπα απτά  «χωρίς να σημειώνεται η παραμικρή λαθροχειρία». Έχει ένα μοναδικό τρόπο να μπαινοβγαίνει στα γεγονότα, «χωρίς το ρούχο του να πιάνεται από τα κλαδιά που απλώνει γύρω μας η καθημερινότητα» και να ορθοτομεί πρόσωπα και καταστάσεις χωρίς να φθείρεται «από τη σκουριά των χειραψιών και των φιλοφρονήσεων»
 
Δημοσιογράφος και πολιτικός με διορατικό πνεύμα  και γυμνασμένες αισθήσεις, συνειδητοποιεί τη μεγαλοσύνη των πραγμάτων που συμβαίνουν δίπλα του και αποταμιεύει τα πλούσια αποθέματα της εμπειρίας του, χωρίς να ξεφεύγει από τον κοινωνικό προσανατολισμό και τις βαθιές κοινωνικές ευαισθησίες του.
 
Πάνω από όλα, όμως, ο Γιώργος Λιάνης είναι ένας γενναιόδωρος και μεγαλόκαρδος άνθρωπος, που η πυξίδα της καρδιάς του δείχνει πάντα τη μικρή μεγάλη πατρίδα του. Μέσα στις  πολλές προσωπικές, επαγγελματικές και πολιτικές επιτυχίες της ζωής του, αξιώθηκε να δει να γίνονται πραγματικότητα δύο σπουδαία του οράματα. Το ένα, που αφορά όλο τον Ελληνισμό, είναι η Ολυμπιάδα του 2004 και το δεύτερο, που τιμά την ιδιαίτερη πατρίδα του , τη Φλώρινα, είναι ο πολιτιστικός θεσμός των «Πρεσπείων». Και για τα δύο έχει εισπράξει την αγάπη και την εκτίμηση των συμπατριωτών του.
 
Τα βιβλίο «Ανταποκρίσεις από τη Λογοτεχνία», ως ώριμο πνευματικό τέκνο του δημιουργού, που  ζωντανεύει «ιδανικές φωνές κι αγαπημένες» και μας κάνει «να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα», έχει ήδη «χειραφετηθεί» και έχει ξεκινήσει τη δική του αυθύπαρκτη και αυτόνομη  πορεία στο χώρο των γραμμάτων μας. Ας είναι μακρύ και περιπετειώδες το ταξίδι του!
 
Και στον Γιώργο Λιάνη, τον άξιο πολιτικό, τον πετυχημένο δημοσιογράφο, τον εκλεκτό συμπατριώτη, ένα θερμό εύγε που μπόρεσε να κλείσει τόσους ήλιους μες στο βιβλίο του και γέμισε με φως η γραφή του! Γιατί, όπως αναφέρει ο σπουδαίος μας Ο. Ελύτης «μόνο μια λάμψη ο άνθρωπος, κι αν είδες, είδες!»
   
τα χαϊδεμένα των αισθήσεων που φυλάγεις σε μια ζεστή γωνιά της καρδιάς σου, κάποια ερωτικά γράμματα
 
«πρόσω ηρέμα»
 
να περνάς «και οι άλλοι να ακολουθούν στο αυλάκι που το πέρασμά σου αφήνει» (Ο. Ελύτης)
…………………………………………………………………………
«Χαρά και μύρο της ζωής μου οι μνήμες των ωρών που ηύρα και κράτησα την ηδονή ως την ήθελα» (Κ. Καβάφης)
 
«να εισπράττουμε προκαταβολές Παραδείσου» (Ο. Ελύτης)
 
«στα επιτόπια ταξίδια είναι δυνατόν να παρουσιαστούν οι πιο απροσδόκητες και συγκλονιστικές περιπέτειες» (Ο. Ελύτης)
 
«νηί συν σμικρή μέγαν πόντον περήσας»
 
«Ψηλό βουνό, βαθιές χαράδρες»
 
«Μια ρυτίδα περισσότερη στο μέτωπο, μια ρυτίδα λιγότερη στην καρδιά»
 
Οι φευγαλέες αλήθειες της μιας και μόνης πραγματικότητας
 
Κέρνα μας σωφροσύνη (Ο. Ελύτης)
 
Η εξ ύδατος άδουσα ροή
 
Είναι πολύ σημαντικό να εντοπίζεις και να διακρίνεις, ανάμεσα από τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν, ποιοι είναι εκείνοι που διαθέτουν το χάρισμα και τα προσόντα να διασφαλίσουν τη σφραγίδα της αθανασίας για το έργο τους.
 
«η μεγάλη τέχνη βρίσκεται οπουδήποτε ο άνθρωπος κατορθώνει να αναγνωρίζει τον εαυτό του και να τον εκφράζει με πληρότητα μες στο ελάχιστο» (Ο. Ελύτης)
 
Το φως στο λυχνάρι του από γνήσιο λάδι, θησαυρισμένο από τους ελαιώνες των παιδικών του χρόνων, που χρόνια καταστάλαζε
 
«μαγικό αλφάβητο βγαλμένο από τις ελληνικές αισθήσεις» (Ο. Ελύτης)
 
«ο μαγνητισμός που εξαπολύουν οι λέξεις, που κατορθώνουν να αποσπαστούν από τον άξονα της χρησιμοθηρικής τους υποτέλειας» (Ο. Ελύτης)
 
«…αέναα επαναλαμβανόμενη κέντα για χάρη της μικρής τύχης των ματιών μας…» (Ο. Ελύτης)
 
Κι εμείς εκατομμυριούχοι θραυσμάτων από εικόνες που γεννάει μέσα μας το ασήμαντο
 
Επειδή το εγχείρημα της  γλωσσολογικής ανάλυσης ενός κειμένου δεν είναι αξιολόγηση, αλλά αιτιολόγηση του πώς και γιατί το κείμενο αξιολογείται έτσι ή αλλιώς……
 
Η διακειμενικότητα, ως το σύνολο των συναφών κειμένων που ενεργοποιούνται στη μνήμη μας, όταν γράφουμε, ακούμε ή διαβάζουμε ένα κείμενο
 
Το να δίνεις την ευχέρεια στην ύλη να χάνει τόση από τη βαρύτητά της ώστε να επιχειρεί μαζί σου πτήσεις (Ο. Ελύτης)
 
Αποφλοιώνει τις καταστάσεις από τα ψιμύθια της ευημερίας και της μυθοποίησης με το
 
μια χούφτα σπόρους συγκίνησης, ευαισθησίας και ψυχικής ανάτασης.
 
σαν να κρατάνε πετονιές, που είναι ίδια τα νήματα της ζωής
«Πλοίο διαρκείας η χώρα μας» (Ο. Ελύτης) και πορευόμαστε μαζί της
 
Μέσα στον ετερογενή κόσμο των κοινωνικών εμπειριών, των πολυπολιτισμικών αξιών και πρακτικών, μέσα στον ανταγωνιστικό κόσμο των ετερόκλητων ιδεολογιών και κοσμοαντιλήψεων, των ποικιλόμορφων κοινωνικοπολιτικών ανισοτήτων και συγκρούσεων
 
Η ώρα της συγκομιδής και της απολαβής για εκείνον που δούλεψε σκληρά, με ήθος, συνέπεια και φλόγα
 
«Μ΄ αόρατα δάχτυλα μάς εγγίζει το νου ο έξω κόσμος» (Ο. Ελύτης)
 
«να κτυπά τα πλήκτρα και να παράγει ευφωνία» (Ο. Ελύτης)
 
«πρόσω ήρεμα»
«Μόνο μια λάμψη ο άνθρωπος, κι αν είδες, είδες.» (Ο. Ελύτης)
 
«τα χαϊδεμένα των αισθήσεων που τα φυλάγει ο καθένα μας σε μια ζεστή γωνιά της καρδιάς του, κι έχει το λόγο του.» (Ο. Ελύτης)
Τα «υπερεκχειλισμένα φρεάτια του νου» (Ο. Ελύτης), όπου τα κρυφίως εγγεγραμμένα
 
«το φωτάκι ανάβει στον Παράδεισο των κατανοούντων» (Ο. Ελύτης)
 
Μύστης των αισθήσεων, κορφολόγος επωφελών ιδιοτήτων, ορθοτόμος προσώπων και καταστάσεων, με πλούσιο ποιητικό οπλοστάσιο
 
«η ιδιωτική οδός του καθενός μας βγάζει σε ένα ΄παντού΄ που είναι των άλλων το ΄πουθενά΄» (Ο. Ελύτης)
«να κτυπά τα πλήκτρα και να παράγει ευφωνία» (Ο. Ελύτης)
 
με κρίση κοφτερή σαν τροχισμένο μαχαίρι που γνωρίζει καλά να αφαιρεί τα περιττά και τα ασήμαντα
 
«εικονοφόρος λόγος»
 
Εκφραστική επιτόνιση, αυξομοιώσεις του τόνου της φωνής και του ρυθμού της ομιλίας, εμφατικός χρωματισμός, αναβλύζουσα ροή που υποδηλώνει μια εξαιρετική ταχύτητα σκέψης

 

 
Άτομα με αναπηρία και εκπαίδευση PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ολγα Μουσιου   
Τετάρτη, 18 Αύγουστος 2010 14:14

ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

ΟΛΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ – ΟΛΟΙ ΙΣΟΙ

 


Όλγα Μούσιου-Μυλωνά
Σχολική Σύμβουλος Π.Ε.

 

 

Αναμφισβήτητα, η κοινωνία στην οποία ζούμε είναι μια κοινωνία ανισότητας. Είναι μια κοινωνία που δυσκολεύεται να αποβάλει τις αρνητικές στάσεις και συμπεριφορές απέναντι στα άτομα με αναπηρία, τα οποία αντιμετωπίζει άλλοτε με εχθρότητα, άλλοτε με φόβο και άλλοτε με αδιαφορία. Η εκπαίδευση, όμως, μπορεί να λειτουργήσει σαν μοχλός άμβλυνσης αυτών των ανισοτήτων, παρέχοντας σε  όλους τους ανθρώπους με ή δίχως αναπηρία τη δυνατότητα να ολοκληρωθούν ως προσωπικότητες και να οδηγηθούν σε ατομική και κοινωνική πρόοδο. Η εκπαίδευση, δηλαδή, μπορεί να οδηγήσει στην αλλαγή της κοινωνίας.
Βέβαια, για να συμβεί αυτό προϋποθέτει μια εκπαίδευση δημοκρατική, που σέβεται τη διαφορετικότητα και την πολυμορφία, που απευθύνεται σε όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από τα όποια νοητικά, σωματικά, κοινωνικά, συναισθηματικά ή πολιτισμικά χαρακτηριστικά τους. Μια εκπαίδευση και ένα σχολείο που αντιμετωπίζει τη διαφορά ως δυνατότητα και όχι ως ελάττωμα, που θεωρεί την αναπηρία ως πρόκληση και πηγή δημιουργίας, που αναγνωρίζει το δικαίωμα σε κάθε μαθητή με αναπηρία ή όχι, να εξελίσσεται, να δημιουργεί και να χαίρεται τη ζωή.
Η Ειδική αγωγή και η Ειδική Εκπαίδευση στην Ελλάδα αφορά στο σύνολο των μέτρων που λαμβάνει η Πολιτεία για την εκπαίδευση και προαγωγή των ατόμων με αναπηρία. Αυτή η εκπαίδευση συνίσταται στην απόκτηση γνώσεων, δεξιοτήτων και ικανοτήτων, που θα συμβάλουν αφενός στην ένταξή τους στις κοινωνικές δομές με βάση τους κανόνες και τις αξίες της κοινωνίας, και αφετέρου στην ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους, που θα τα διευκολύνει σε μια αξιοπρεπή και αυτόνομη διαβίωση.
Σήμερα, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία και τη διάρθρωση των εκπαιδευτικού συστήματος μας η Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση παρέχεται:
  1. Σε γενικά σχολεία στα οποία είναι ενταγμένα τα άτομα με αναπηρία.
  2. Σε Τμήματα ένταξης ή ομάδες που λειτουργούν μέσα στα γενικά σχολεία που εφαρμόζουν ειδικά προγράμματα.
  3. Σε αυτοτελή Ειδικά Νηπιαγωγεία και Ειδικά  Δημοτικά Σχολεία Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.
  4. Σε Ειδικά σχολεία ή σε Τμήματα ένταξης που λειτουργούν ως παραρτήματα σε σε νοσοκομεία και κλινικές ή ιατροπαιδαγωγικά κέντρα ή θεραπευτικά καταστήματα ανηλίκων.
  5. Σε ειδικές επαγγελματικές σχολές Ε.Ε.Ε.Ε.Κ, ή σε ειδικά τμήματα επαγγελματικής εκπαίδευσης μέσα σε γενικά σχολεία, καθώς και σε ειδικά επαγγελματικά εργαστήρια.
Αρμόδιο όργανο για τη διοίκηση και τη λειτουργία της Ειδικής Εκπαίδευσης στην Ελλάδα είναι το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (ΥΠ.Ε.Π.Θ.), με τη Διεύθυνση της Ειδικής Αγωγής που μεριμνά για την εφαρμογή της νομοθεσίας, ενώ τον συντονισμό σε κάθε εκπαιδευτική περιοχή έχουν οι  Σχολικοί Σύμβουλοι Ειδικής Αγωγής, οι οποίοι επιβλέπουν και παρακολουθούν την εκπαίδευση των μαθητών που φοιτούν στις Σχολικές Μονάδες Ειδικής Αγωγής (Σ.Μ.Ε.Α). Στο πλαίσιο της παρεχόμενης εκπαίδευσης, σύμφωνα με τη νομοθεσία,  προβλέπεται η υλοποίηση Εξατομικευμένων Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων, η υποστήριξη των μαθητών μέσω μιας σειράς υπηρεσιών, όπως: διάγνωση των ειδικών εκπαιδευτικών αναγκών, ψυχολογική υποστήριξη, εργασιοθεραπεία, φυσικοθεραπεία, θεραπεία του λόγου, κοινωνική υποστήριξη και δωρεάν μετακίνηση από και προς τις Σ.Μ.Ε.Α.       
Παρ’ όλες, ωστόσο, τις προαναφερόμενες νομοθετικού τύπου εξαγγελίες, η κατάσταση της εκπαίδευσης των ατόμων με αναπηρία στη χώρα μας, παραμένει ελλιπής. Η όποια μέριμνα για την παροχή εκπαίδευσης στα άτομα με αναπηρία αναφέρεται σχεδόν κυρίως στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση, ελάχιστα στη Δευτεροβάθμια και Τριτοβάθμια, ενώ η μέριμνα για Επαγγελματική Εκπαίδευση είναι σχεδόν ανύπαρκτη και μηδαμινή. Ο αριθμός των Τμημάτων ένταξης δεν καλύπτει τη μεγάλη ζήτηση για εξατομικευμένη εκπαίδευση. Άλλες μορφές εκπαίδευσης, όπως η παράλληλη στήριξη μέσα στη γενική τάξη ή η συνεργατική διδασκαλία δεν παρέχονται επαρκώς, με αποτέλεσμα η σχολική ένταξη να παραμένει σε θεωρητικό επίπεδο. Επιπλέον, ο χάρτης της γεωγραφικής κατανομής των Σ.Μ.Ε.Α αποκαλύπτει πως υπάρχουν περιφέρειες στις οποίες οι δομές εκπαίδευσης και επαγγελματικής κατάρτισης για τα άτομα με αναπηρία είτε είναι ανύπαρκτες είτε περιορισμένες είτε υπολειτουργούν.
Οι διαπιστώσεις αυτές, δυστυχώς, δεν είναι καθόλου αντιπροσωπευτικές μιας κοινωνίας που θεωρεί την εκπαίδευση πολύτιμο αγαθό  και δικαίωμα κάθε ανθρώπου, εφόδιο στην ατομική και κοινωνική του ανάπτυξη, μέσο για τη δημιουργία μιας ανθρωποκεντρικής και δημοκρατικής κοινωνίας. Τα προβλήματα και οι ανάγκες που προκύπτουν από την καταστρατήγηση των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία για εκπαίδευση και επαγγελματική κατάρτιση είναι ζητήματα για τα οποία απαιτείται πολιτική συνεννόηση και κοινωνική συναίνεση. Σε μια δημοκρατική κοινωνία κανένας δεν περισσεύει, κανενός η προσφορά δεν υποτιμάται και δεν απορρίπτεται.
Σήμερα, η πρόκληση αυτή, δηλαδή, να δημιουργήσουμε μια κοινωνία ανοικτή για όλα τα μέλη της ανεξάρτητα από τις όποιες ικανότητες ή δυσκολίες τους προβάλλει πιο έντονα από ποτέ. Η χώρα μας οφείλει να κινηθεί δυναμικά προς την κατεύθυνση αυτή και να ακολουθήσει τις νέες πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των διεθνών οργανισμών, προκειμένου  να διαμορφώσει το πλαίσιο που θα θέσει τον πολίτη με αναπηρία, στο επίκεντρό της, που όχι μόνο μπορεί αλλά και υποχρεούται να ασκεί πλήρως τα δικαιώματά του.
Η αναγκαιότητα διαρκούς επαναπροσδιορισμού, αναδιοργάνωσης και επανασχεδιασμού της εκπαίδευσης των ατόμων με αναπηρία οφείλει να αποτελεί κύριο μέλημα κάθε δημοκρατικής κοινωνίας. Η αναγνώριση του δικαιώματος για εκπαίδευση που έχουν τα άτομα με αναπηρία άπτεται του πυρήνα της δημοκρατίας, καθώς μέσα από τον κοινωνικό αποκλεισμό που τους επιβάλλει πολλές φορές η γραφειοκρατία των κρατικών δομών και οι επικρατούσες προκαταλήψεις, ακυρώνεται το περιεχόμενο των αρχών της αλληλεγγύης, της ισότητας και του σεβασμού απέναντι στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Χρέος όλων μας, είναι να ενεργοποιηθούμε απέναντι στον αποκλεισμό αυτό, γιατί αν πραγματικά θέλουμε να είμαστε μέλη μιας ανθρωποκεντρικής πολιτείας, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία είναι ακριβώς τα ίδια με τα δικαιώματα του καθενός μας. Ήρθε η ώρα να προβληματιστούμε σοβαρά για την εξέλιξη συνολικά του συστήματος της ειδικής εκπαίδευσης και για την αναγκαιότητα της αναβάθμισής του. Μιας αναβάθμισης που πρέπει να υποστηρίξουμε καθολικά είτε ως άτομα με αναπηρία είτε ως γονείς ή ως επιστημονική κοινότητα ή ως πολιτικοί φορείς ή ως σύλλογοι είτε ως απλοί πολίτες.
Και αν το δικαίωμα των ατόμων με αναπηρία να εκπαιδεύονται, συνδέεται και με το αίτημα της συνεκπαίδευσης, η απάντηση στο αίτημα αυτό αποτελεί το Σχολείο για Όλους, το οποίο παρέχει στα παιδιά με αναπηρία τις δυνατότητες και το πλαίσιο για μια από κοινού ζωή και μάθηση με τα παιδιά δίχως αναπηρία, διαμορφώνοντας με αυτό τον τρόπο τις κατάλληλες συνθήκες, ώστε αυτά ως μελλοντικοί ενήλικες, να συμμετέχουν με αξιοπρέπεια στον επαγγελματικό στίβο και την ευρύτερη οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή της κοινότητας.
Για να πραγματοποιηθεί το όραμα μιας νέας εκπαίδευσης που αγωνίζεται να καταρρίψει τους μύθους και τα στερεότυπα, απαιτείται ένας ευρύτερος κοινωνικός μετασχηματισμός. Απαιτείται μια κουλτούρα που δεσμεύεται ηθικά απέναντι στο δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ζήσει με αξιοπρέπεια και να απολαύσει τη ζωή, μια κουλτούρα που μάχεται κάθε εμπόδιο ατομικής και κοινωνικής εξέλιξης. Είναι δηλαδή χρέος της κοινωνικής πολιτικής να συνοδέψει τις όποιες αλλαγές με ενέργειες ευαισθητοποίησης της κοινωνίας, προωθώντας την αποδοχή και την άρση των προκαταλήψεων απέναντι στα άτομα με αναπηρία.
Για να γίνει πραγματικότητα η άρση του εκπαιδευτικού, επαγγελματικού και κοινωνικού αποκλεισμού που υφίστανται τα άτομα με αναπηρία και να έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν τα δικαιώματά τους, πρέπει όλοι να δώσουμε τον προσωπικό μας αγώνα.
ΥΓ. Χαιρετίσματα και ευχές στην ομάδα της επιμόρφωσης του Συλλόγου ΑμεΑ Φλώρινας! Σας ευχαριστώ για όσα μου προσφέρατε στις συναντήσεις μας! Όλγα

 

 

 

 

 
20 Ιουνίου - Πρόσφυγες PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ολγα Μουσιου   
Τετάρτη, 18 Αύγουστος 2010 14:12

20 ΙΟΥΝΙΟΥ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ: ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑΣ

 

 

Η Σύμβαση του 1989 για τα Δικαιώματα των Παιδιών είναι το πιο σημαντικό θεσμικό πλαίσιο για την προστασία των παιδιών και έχει τον μεγαλύτερο αριθμό συμβαλλόμενων κρατών από οποιαδήποτε άλλη σύμβαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην παγκόσμια ιστορία. Μολονότι, όμως, τα δικαιώματα των παιδιών έχουν αποτυπωθεί σε διεθνή κείμενα και είναι διεθνώς αναγνωρισμένα, η παγκόσμια πρακτική επιβεβαιώνει το αντίθετο με αποτέλεσμα να καταγράφεται διεθνώς μια συστηματική και σκόπιμη παραβίαση των δικαιωμάτων αυτών με πολλαπλές μορφές δίωξης σε βάρος παιδιών.

 

Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΔΥΣΤΥΧΙΑΣ

 

Πάνω από 2.000.000 παιδιά σκοτώθηκαν την τελευταία δεκαετία σε πολεμικές συγκρούσεις. Άλλα 6.000.000 παιδιά εκτιμάται ότι έχουν τραυματιστεί ή ακρωτηριαστεί στις συρράξεις αυτές.
 
Οι μισοί από τους 1,2 δισεκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο που επιβιώνουν με λιγότερο από 1 δολάριο την ημέρα είναι παιδιά.
 
10.000.000 παιδιά κάτω των 5 ετών πεθαίνουν από πείνα και από αρρώστιες που προέρχονται από υποσιτισμό.
 
Περίπου 25.000.000 παιδιά βρίσκονται αυτή τη στιγμή ξεριζωμένα από τις εστίες τους και είναι εκτεθειμένα σε μέγιστους κινδύνους για τη σωματική και ψυχική τους υγεία. Μόνο στη Δυτική Ευρώπη υπάρχουν 100.000 παιδιά ασυνόδευτα, που αγωνίζονται μόνα τους να επιβιώσουν.
 
Σε 87 χώρες του κόσμου τα παιδιά ζουν ανάμεσα σε 60.000.000 νάρκες. Πάνω από 10.000 παιδιά κάθε χρόνο συνεχίζουν να ακρωτηριάζονται από τις νάρκες αυτές.
 
Περισσότερα από 300.000 παιδιά, η πλειοψηφία τους κάτω των 10 ετών, υπηρετούν σήμερα ως στρατιώτες σε όλο τον κόσμο. Πολλά από τα παιδιά αυτά, κυρίως τα κορίτσια, υποχρεώνονται σε διάφορες μορφές σεξουαλικής δουλείας.
 
Ο ιός του ΑΙDS έχει εξολοθρεύσει πάνω από 3.800.000 παιδιά και έχει ορφανέψει άλλα 13.000.000………..
 
Ο χάρτης της δυστυχίας και της εξαθλίωσης των παιδιών δεν έχει τελειωμό. Αμέτρητα παιδιά στις υπό ανάπτυξη χώρες βρίσκονται καθημερινά σε κινδύνους, πεθαίνουν από απλές ασθένειες, στερούνται τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα της αξιοπρεπούς διαβίωσης με ασφάλεια και προστασία, εργάζονται σκληρά και δε χαίρονται την παιδική ηλικία. Η Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. είναι ο επίσημος θεσμικός φορέας που προστατεύει αυτά τα παιδιά με διάφορους τρόπους, όπως με εφαρμογή προγραμμάτων επανένωσης των οικογενειών, με παροχή νομικής προστασίας σε παιδιά πρόσφυγες και με διακρατικές συνεργασίες.

 

ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ: ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

 
Το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων προκειμένου να γνωστοποιήσει το θέμα των παιδιών προσφύγων και να ευαισθητοποιήσει τους μαθητές των Δημοτικών σχολείων σχετικά με το θέμα, διοργάνωσε και τη φετινή σχολική χρονιά μαθητικό διαγωνισμό Έκθεσης και Ζωγραφικής των μαθητών της Ε΄ και Στ΄ Δημοτικού όλης της χώρας σε συνεργασία με το ελληνικό Γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες (αρ. εγκ. Φ. 251/493/41338 Γ1/ 24-4-2007).
 
Οι εκπαιδευτικοί μας ενημέρωσαν κατάλληλα τους μαθητές και η ανταπόκρισή τους ήταν πραγματικά συγκινητική. Τα κείμενα και τα  εικαστικά έργα τους ήταν πολύ ενδιαφέροντα, γεμάτα ευαισθησία, αλληλεγγύη και κοινωνική κριτική. Με δυσκολία επιλέξαμε κάποια από αυτά για να τα στείλουμε στη Διεύθυνση Σπουδών, όπως το απαιτούσε η διαδικασία, γιατί η κάθε εργασία είχε τη δική της σπουδαιότητα και την προσωπική σφραγίδα του μικρού δημιουργού και έγιναν στο σχολείο, χωρίς την παρέμβαση και τη συμβολή άλλων προσώπων.
 
Θεωρήσαμε καλό να δημοσιοποιήσουμε ενδεικτικά μια από τις εξαιρετικές επιστολές μια από τις εκφραστικές ζωγραφιές των παιδιών, ύστερα από την έγκρισή τους, ως μια συμβολή των μαθητών του νομού Φλώρινας στην Παγκόσμια Μέρα των Προσφύγων. Η επιστολή είναι γραμμένη από τον Χρήστο Παπαδόπουλο, μαθητή της Στ΄ τάξης του 1ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου Φλώρινας και η ζωγραφιά έχει γίνει από τον Γιάννη Πετκάνη, μαθητή της Ε΄ Δημοτικού του 1ου Δημοτικού Σχολείου Φλώρινας
   
Επιθυμούμε να συγχαρούμε μέσα από τον τοπικό Τύπο τους μαθητές και τους δασκάλους των σχολείων μας για την κοινωνική ευαισθησία και την αλληλεγγύη τους, αξίες διαχρονικές και πανανθρώπινες, που καλλιεργούνται στο σχολείο και που κάνουν την ψυχή μας να αγκαλιάζει όλα τα παιδιά της γης, όλο τον κόσμο.

 

 

 

Οι Σχολικοί Σύμβουλοι Π.Ε. Φλώρινας
Όλγα Μούσιου – Μυλωνά
Ηρακλής Σπυρίδης

 

 

 

 
Το μισό του Ουρανού, το μισό της πολιτικής ζωής PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ολγα Μουσιου   
Τρίτη, 17 Αύγουστος 2010 12:28

«Το μισό του Ουρανού,

το μισό της πολιτικής ζωής:

Η συμμετοχή των γυναικών στα κοινά»

 


Όλγα Μούσιου-Μυλωνά
Σχολική Σύμβουλος Π.Ε. 
Ειδική Επιστήμονας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας  

 

 

Σε κάθε ευνομούμενη χώρα του κόσμου, σε κάθε ανοιχτή, σύγχρονη, δημοκρατική Κοινωνία Πολιτών, με δικαιώματα, με ελευθερίες, με ισότητα ευκαιριών, σε κάθε Κοινωνία που επαγγέλλεται και κατοχυρώνει τη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά, η θέση της Γυναίκας και ο ρόλος της αποτελούν το πιο ασφαλές μέτρο Ισονομίας και Ισοπολιτείας, το πιο αδιαμφισβήτητο κριτήριο πολιτισμού και προόδου.
Η ισότητα των δύο φύλων και η εξάλειψη κάθε μορφής διακρίσεων κατά των γυναικών υπηρετείται ως εθνικός στόχος στην Ελλάδα με την εφαρμογή του Εθνικού Προγράμματος Δράσης για την Ισότητα. Στα πλαίσια του προγράμματος αυτού επιδιώκεται η ισότητα ανδρών και γυναικών στην οικονομική, την επαγγελματική, την πολιτική και την κοινωνική ζωή, καθώς και η ίση συμμετοχή και εκπροσώπηση των δύο φύλων στον πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό τομέα.
Όμως, παρά τις σημαντικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, εξακολουθεί να υπάρχει η αντίληψη ότι οικογένεια και πολιτική σταδιοδρομία, δηλαδή ιδιωτική και δημόσια σφαίρα λειτουργίας, είναι διαχωρισμένες και ταυτισμένες η πρώτη με τις γυναίκες και η δεύτερη με τους άντρες.
Η διχοτόμηση δημόσιων και ιδιωτικών δραστηριοτήτων και η παραδοσιακή αντιστοίχησή τους με τους ρόλους των αντρών και των γυναικών αντανακλά το διαχωρισμό μεταξύ παραγωγικής και οικογενειακής λειτουργίας. Παρόλο που σήμερα οι γυναίκες εισδύουν δυναμικά στην παραγωγή, η θέση τους βρίσκεται στη βάση των παραγωγικών διαδικασιών και παραμένει στις περισσότερες περιπτώσεις μακριά από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων, την πολιτική, την παραγωγή τεχνολογικής και επιστημονικής έρευνας, πεδία που με φυσικό τρόπο συνεχίζουμε να τα θεωρούμε ανδρικά.
Παράλληλα, μέσα στην οικογένεια ο κατά φύλο καταμερισμός της εργασίας παραμένει παραδοσιακός, με πολύ μικρή συμμετοχή του άντρα στις οικογενειακές εργασίες, και οι παραδοσιακοί ρόλοι των φύλων αναπαράγονται μέσα από την πρωτογενή οικογενειακή κοινωνικοποίηση και εμπεδώνουν στη συμπεριφορά των παιδιών με ισχυρές κοινωνικές διαδικασίες τη διάκριση μεταξύ των δύο φύλων.
Αποτέλεσμα αυτών των κοινωνικών διεργασιών είναι η απουσία και η υποεκπροσώπηση των γυναικών στις αξιόλογες θέσεις, στα κέντρα λήψης αποφάσεων και τα επαγγέλματα αιχμής, που αποτελεί απώλεια για την κοινωνία στο σύνολό της, εφόσον εμποδίζει να ληφθούν υπόψη τα συμφέροντα και οι ανάγκες του συνόλου του πληθυσμού, ενώ μια ισόρροπη συμμετοχή αντρών και γυναικών στην πολιτική θα μπορούσε  να συμβάλει στη διαμόρφωση διαφορετικών αντιλήψεων και συμπεριφορών, που να στοχεύουν σε έναν κόσμο δικαιότερο, πλέον ισορροπημένο για όλους μας.
Η συμμετοχή των γυναικών στα κοινά και ιδιαίτερα στην πολιτική ζωή του τόπου είναι εξαιρετικά σημαντική. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση, επίσης, είναι ένας προνομιακός χώρος οικονομικής, οικολογικής, κοινωνικής και πολιτιστικής παρέμβασης. Είναι ένα σχολείο πολιτικοποίησης και προσφέρει μεγάλες ευκαιρίες ενεργοποίησης στις γυναίκες να αποδείξουν την αποτελεσματικότητά τους και την υπευθυνότητά τους σε κάθε ρόλο που αναλαμβάνουν.
Η αμεσότητα της επαφής με τον πολίτη, αλλά και ο χώρος που οι γυναίκες βιώνουν καθημερινά, λόγω των πολλαπλών τους ρόλων, γονιμοποιεί τις ιδέες για τη διοίκηση του Δήμου, της Κοινότητας, της Νομαρχίας και μας χαρίζει μια εναλλακτική πρόταση διαχείρισης της καθημερινότητας και των μεγάλων έργων.
Οι γυναίκες μπορούν να λειτουργήσουν ως καταλύτης και να αποτελέσουν τη ζωογόνο εκείνη δύναμη που θα ανατρέψει κατεστημένες ισορροπίες συναλλακτικής πελατειακής σχέσης, καθώς και τα ριζωμένα στερεότυπα των τοπικών κοινωνιών που αναστέλλουν τελικά την πρόοδο της Αυτοδιοίκησης.
Επίσης, οι γυναίκες ως σύνολο ιστορικά δείχνουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη δικαιοσύνη, το διάλογο, την ειρήνη, την ηθική διάσταση της πολιτικής ζωής και την διαμόρφωση προτεραιοτήτων. Είναι ευαισθητοποιημένες πάνω στην αξία της συναίνεσης, διαθέτουν ευχέρεια στην επίτευξη συμφωνιών λόγω υψηλότερου αισθήματος κοινωνικής αλληλεγγύης και ενδιαφέρονται περισσότερο για τις επερχόμενες γενιές.
Η γυναικεία συμμετοχή στην πολιτική ζωή μπορεί να συμβάλει, ώστε να επαναπροσδιοριστούν πολιτικές προτεραιότητες, να τεθούν νέα θέματα στην πολιτική ατζέντα και να δοθούν νέες προοπτικές σε βασικά πολιτικά θέματα. Οι γυναίκες, δηλαδή, δεν παύουν να αποτελούν μια δύναμη ανανέωσης και αλλαγής της πολιτικής και της κοινωνίας.
Εκτιμάται ότι, αν η πολιτική ζωή υιοθετούσε τις αξίες των γυναικών, θα υπήρχε μεγαλύτερη κοινωνική αλληλεγγύη μεταξύ λαών και εθνών, δικαιότερη κατανομή των πόρων του πλανήτη και θα εξέλιπαν οι πόλεμοι και οι συγκρούσεις λόγω θρησκευτικού φανατισμού ή ακραίου εθνικισμού. Επιπλέον, θα υπήρχε μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση σε κοινωνικά θέματα που συνδέονται με την ποιότητα της ζωής, όπως η προστασία του περιβάλλοντος, η κοινωνική πολιτική και η πρόνοια, η ιατρική περίθαλψη, η παιδεία και η καταπολέμηση της χρήσης των ναρκωτικών και του εμπορίου λευκής σαρκός, κ.ά.
Στόχος όλων μας θα πρέπει να είναι η συμπόρευση των φύλων μέσα στην κοινωνία με ελευθερία, ισοτιμία, συνεργασία και αλληλοσεβασμό, η δημιουργική συλλειτουργία αντρών και γυναικών στην ιδιωτική και δημόσια ζωή με πνεύμα αλληλοπεριχώρησης και αλληλεγγύης, χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς.
Το μέλλον ξεκίνησε, είναι μπροστά μας και το μέλλον είναι γένους ουδετέρου. Δεν είναι ούτε αρσενικό, ούτε θηλυκό, είναι όλων μας. Για αυτό η συλλογικότητα και η συμμετοχή χωρίς διακρίσεις πρέπει να είναι η επιδίωξη κάθε δημοκρατικής τοπικής κοινωνίας. Και μόνον όταν οι γυναίκες και οι άντρες προσδιορίζουν μαζί τις αξίες που πρέπει να διέπουν την πολιτική, την οικονομική, την κοινωνική και πολιτιστική ζωή, η Δημοκρατία αποκτά αληθινό περιεχόμενο. Μόνο τότε μπορούμε να ελπίζουμε σε έναν καλύτερο κόσμο, μόνον έτσι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο.

 

 


Σελίδα 32 από 37

Βρείτε με στο Facebook

Μου Αρέσει !


Βρίσκεστε εδώ: Αρχική
Διαφήμιση

Στατιστικά

Μέλη : 2
Περιεχόμενο : 166
Σύνδεσμοι : 6
Εμφανίσεις Περιεχομένου : 472603