Όλγα Μούσιου-Μυλωνά

Προσωπική ιστοσελίδα

Facebook Twitter RSS Feed 
Image1\Οι φωτογραφίες μου
Το μισό του Ουρανού, το μισό της ζωής γιορτάζει PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ολγα Μουσιου   
Τρίτη, 17 Αύγουστος 2010 12:26

«8 Μαρτίου: Η μέρα Γυναίκας

Το μισό του Ουρανού, το μισό της ζωής γιορτάζει»

 

 

Αγαπητή κυρία Πρόεδρε,
Επίσημοι προσκεκλημένοι,
Αγαπητές μου κυρίες και αγαπητοί κύριοι,
 
Αποτελεί εξαιρετική τιμή για μένα να βρίσκομαι μια τέτοια μέρα κοντά σας, κοντά σε έναν τόσο δυναμικό Σύλλογο, στο Σύλλογο γυναικών του Αμυνταίου. Πρώτα, λοιπόν, από όλα χαιρετίζω τις σπουδαίες πρωτοβουλίες σας και σας διαβεβαιώνω ότι θα βρίσκομαι στο πλευρό σας σε όλες τις δράσεις  που υλοποιείτε για την πραγματοποίηση των στόχων του Συλλόγου.
 
Σήμερα, 8 Μαρτίου, γιορτάζει το μισό του πλανήτη, το μισό του ουρανού, που φωτίζει όλο τον κόσμο. Είναι μια μέρα με συμβολικό περιεχόμενο, μέρα μνήμης, εγρήγορσης και συλλογικών αποφάσεων για τις γυναίκες όλου του κόσμου. Τιμώντας πρώτα από όλα τις εργάτριες της Νέας Υόρκης, που πριν ενάμιση αιώνα πλήρωσαν με το αίμα τους τη μεγάλη απεργία για καλύτερες συνθήκες εργασίας, κάθε χρόνο τέτοια μέρα κάνουμε έναν απολογισμό για τα όσα κατακτήσαμε στην πορεία των αιώνων με πολλές θυσίες και αγώνες και επαναπροσδιορίζουμε την παραπέρα πορεία του γυναικείου κινήματος για την ισότητα των φύλων.
 
Γιατί σε κάθε ευνομούμενη χώρα του κόσμου, σε κάθε ανοιχτή, σύγχρονη, δημοκρατική Κοινωνία Πολιτών που επαγγέλλεται και κατοχυρώνει τη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά, η θέση της Γυναίκας και ο ρόλος της αποτελούν το πιο ασφαλές μέτρο Ισονομίας και Ισοπολιτείας, το πιο αδιαμφισβήτητο κριτήριο πολιτισμού και προόδου.
 
Για χιλιάδες χρόνια η γυναίκα υπήρξε το ανυπεράσπιστο θύμα της ανδρικής βίας και καταπίεσης και σήμερα ακόμα η θέση της εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά επισφαλής σε πολλά μέρη της γης. Αν αφήσουμε τη ματιά μας να αγκαλιάσει όλο τον πλανήτη, θα διαπιστώσουμε ότι η γυναίκα υφίσταται τις οδυνηρές συνέπειες των πολέμων και της φτώχειας πολύ περισσότερο από τον άντρα. Οι διεθνείς στατιστικές δίνουν συγκλονιστικά στοιχεία:
  • Τα 2/3 των 875 εκατομμυρίων αναλφάβητων ενήλικων είναι γυναίκες και τα 2/3 των 90 εκατομμυρίων αναλφάβητων παιδιών είναι κορίτσια.
  • 15 εκατομμύρια κοπέλες το χρόνο γίνονται μητέρες στην πρώιμη εφηβεία και περισσότερες από 530.000 γυναίκες πεθαίνουν ετησίως από έλλειψη ιατρικής φροντίδας στη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού.
  • Οι γυναίκες και τα κορίτσια είναι οι πρώτοι αποδέκτες της βίας σε πολέμους και συρράξεις. Είναι τα θύματα των συστηματικών βιασμών που χρησιμοποιούνται ως όπλα πολέμου και «εθνοκάθαρσης». Τα 80% των προσφύγων είναι γυναίκες και παιδιά.
  • Οι γυναίκες είναι τα πρώτα θύματα της φτώχειας και της ανεργίας. Εκατομμύρια γυναίκες ζούνε με λιγότερο από 1 ευρώ τη μέρα και πολλές από αυτές εξαναγκάζονται στην πορνεία και στη διακίνηση σαν να είναι εμπορεύματα.
  • Περισσότερες από 60 εκατομμύρια γυναίκες στον κόσμο δολοφονούνται κάθε χρόνο από πρόθεση ή από παραμέληση.  Επίσημες αιτίες θανάτου: φόνοι, ξυλοδαρμοί, κάψιμο, υποσιτισμός, πορνεία, καταναγκαστική εργασία, ενώ εκτός στατιστικών βρίσκονται οι αμβλώσεις λόγω επιλογής φύλου.
  • 130 εκατομμύρια γυναίκες (2 εκατομμύρια κορίτσια κάθε χρόνο) έχουν υποστεί και εξακολουθούν να υφίστανται ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων (κλειτοριδεκτομή) σε χώρες της Αφρικής, εξαιτίας μιας τραγικής παράδοσης που θέλει τη γυναίκα όργανο αναπαραγωγής, χωρίς δικαίωμα απόλαυσης στην προσωπική της ζωή.
 
Αυτή η τραγικά σκληρή και ζοφερή πραγματικότητα που καταγράφεται σε όλο τον πλανήτη καταδεικνύει την ανάγκη για ακόμη περισσότερους αγώνες για την εξάλειψη των διακρίσεων σε βάρος των γυναικών σε παγκόσμιο επίπεδο.
 
Στη χώρα μας τα δεδομένα είναι αρκετά αισιόδοξα. Η ισότητα των φύλων υπηρετείται ως εθνικός στόχος στην Ελλάδα με τη θέσπιση νόμων και με την εφαρμογή ειδικών προγραμμάτων. Σημαντικές αλλαγές έχουν συντελεστεί τις  τελευταίες δεκαετίες, όπως η διατήρηση του επιθέτου της γυναίκας, η κατάργηση της προίκας, η υποχρεωτική εκπαίδευση των κοριτσιών, η πρόσβαση στην αγορά εργασίας και η ασφάλιση, η προστασία της μητρότητας, η κοινοκτημοσύνη των αγαθών των δύο συζύγων, το νέο Οικογενειακό Δίκαιο, η λειτουργία Γραμματείας Ισότητας και οι κοινωνικές υπηρεσίες, όπως βρεφονηπιακοί και παιδικοί σταθμοί, Ολοήμερο σχολείο, κλπ.
 
Όμως, παρά τις σπουδαίες κατακτήσεις των γυναικών  στην Ελλάδα, και στον δυτικό κόσμο γενικότερα, και παρότι επιδιώκεται θεσμικά η ισότητα ανδρών και γυναικών στην κοινωνική ζωή του τόπου,  εξακολουθεί να υπάρχει η αντίληψη ότι οικογένεια και επαγγελματική σταδιοδρομία, δηλαδή ιδιωτική και δημόσια σφαίρα λειτουργίας, είναι διαχωρισμένες και ταυτισμένες η πρώτη με τις γυναίκες και η δεύτερη με τους άντρες.
 
Η διχοτόμηση δημόσιων και ιδιωτικών δραστηριοτήτων και η παραδοσιακή αντιστοίχησή τους με τους ρόλους των αντρών και των γυναικών αντανακλά το διαχωρισμό μεταξύ παραγωγικής και οικογενειακής λειτουργίας. Παρόλο που σήμερα οι γυναίκες διεισδύουν δυναμικά στην παραγωγή, η θέση τους βρίσκεται στη βάση των παραγωγικών διαδικασιών και παραμένει στις περισσότερες περιπτώσεις μακριά από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων, την πολιτική, την παραγωγή τεχνολογικής και επιστημονικής έρευνας, πεδία που με φυσικό τρόπο συνεχίζουμε να τα θεωρούμε ανδρικά.
 
Όπως προκύπτει και από τα στατιστικά δεδομένα της έρευνας του Εθνικού Κέντρου Ερευνών (στοιχεία του έτους 2007) η κατάσταση που επικρατεί είναι ενθαρρυντική, αλλά επιδέχεται βελτιώσεις. Συγκεκριμένα, στην Ελλάδα σύμφωνα με τα παρακάτω στοιχεία καταγράφεται η εξής εικόνα:
  1. 63% των φοιτητών στα Α.Ε.Ι. είναι γυναίκες.
  2. 82% των φοιτητών σε κλάδους ανθρωπιστικών σπουδών είναι γυναίκες.
  3. 48% των φοιτητών στον ιατρικό κλάδο είναι γυναίκες (έναντι του 25% το 1973).
  4. 44% των φοιτητών στις φυσικές επιστήμες είναι γυναίκες (έναντι του 20% το 1973).
  5. 50% των μεταπτυχιακών υποτρόφων είναι γυναίκες.
  6. 40% των λεκτόρων στα ελληνικά Πανεπιστήμια είναι γυναίκες.
Όμως:
  1. μόνο το 12% των τακτικών καθηγητών στα ελληνικά Πανεπιστήμια και το 30% των στελεχών επιχειρήσεων είναι γυναίκες.
 
Παράλληλα, μέσα στην οικογένεια ο καταμερισμός της εργασίας παραμένει παραδοσιακός, με πολύ μικρή συμμετοχή του άντρα στις οικογενειακές εργασίες. Οι παραδοσιακοί ρόλοι των φύλων,  που αναπαράγονται κύρια μέσα από την πρωτογενή οικογενειακή κοινωνικοποίηση, εμπεδώνουν στη συμπεριφορά των παιδιών με ισχυρές κοινωνικές διαδικασίες τη διάκριση μεταξύ των φύλων. Επίσης, μέσα στην οικογένεια καλλιεργείται η αυτοαντίληψη και η αυτοπεποίθηση των φύλων για τις επαγγελματικές και κοινωνικές τους προοπτικές μέσα από τις προσδοκίες των γονέων για το μέλλον των παιδιών τους.
 
Οι απόψεις αυτές παγιώνονται στη συνέχεια μέσα από τις σχολικές πρακτικές, όπου εξακολουθεί να ισχύει η άνιση αντιμετώπιση των φύλων, αλλά και από τις ισχυρές επιρροές των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας, που προβάλουν τους στερεότυπους ρόλους των φύλων με εξαιρετικά ισχυρή επιρροή. Οι συγκεκριμένοι ιδεολογικοί μηχανισμοί αντιστρατεύονται το έργο των θεσμών και των νόμων αναπαράγοντας διαρκώς παρωχημένες απόψεις, τις οποίες μεταβιβάζουν αβίαστα από γενιά σε γενιά μέσα από την καθημερινή πρακτική.
 
Μια φευγαλέα ματιά στις τηλεοπτικές διαφημίσεις μας δείχνει ανάγλυφα όλα τα χαρακτηριστικά των ρόλων που αντιστοιχούν σε κάθε φύλο. Οι απεικονίσεις της γυναίκας είναι κυρίως δύο ειδών, της ποθητής ερωμένης και της ευτυχισμένης νοικοκυράς. Η διαφήμιση υπερτονίζει την ερωτική διάσταση του γυναικείου φύλου δημιουργώντας επίπλαστες  εντυπώσεις και αγγίζοντας πολλές φορές τα όρια της υποτίμησης της γυναίκας παρουσιάζοντάς την ως σεξουαλικό αντικείμενο.
 
Θα μπορούσε, βέβαια, να πει κανείς ότι οι διαφημίσεις εξυπηρετώντας τους εμπορικούς στόχους τους πολλές φορές υπερβάλλουν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, όμως, ότι διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στις καταναλωτικές κοινωνίες, γιατί αποτελούν μέρος των οικονομικών και ιδεολογικών λειτουργιών διαφημίζοντας στην ουσία τρόπους ζωής και εργασίας, ταυτότητες, σχέσεις ανθρώπινες, καθώς και γενικότερα κοινωνικά και πολιτισμικά πρότυπα. Είναι ένα δυναμικό μέσο που προωθεί τις υπάρχουσες κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις και, με τη μετάδοση και υποβολή των αξιών της κυρίαρχης ιδεολογίας, συμβάλλουν στη διαιώνιση των υπαρχόντων όρων ζωής.
 
Για να μειώσουμε τις επιδράσεις αυτού του ιδιότυπου ιδεολογικού διαποτισμού χρειάζεται, ασφαλώς, κριτική ανάγνωση του πληροφοριακού κειμένου, είτε αυτό είναι ηλεκτρονικό, είτε γραπτό, είτε είναι κείμενο διαπροσωπικών σχέσεων, και απαιτείται ερμηνεία των χαρακτηριστικών της απεικονιστικής σημειολογίας των γυναικών και γενικότερα όλων των κοινωνικών συμβάντων που παρουσιάζονται από τα Μ.Μ.Ε.
 
Η ερμηνεία αυτή είναι σημαντική για να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε όλοι ότι πίσω και πέρα από τα λαμπερά πρόσωπα, τα τέλεια σώματα και τα φανταχτερά ενδύματα των ιδανικών γυναικών και αντρών,  μέσα στις απεικονίσεις του κοινωνικού περιβάλλοντός μας, βρίσκεται το πραγματικό ανθρώπινο πρόσωπο της γυναίκας και του άντρα, η γνήσια και αυθεντική υπόστασή της ανθρώπινης ύπαρξης, που είναι η υπέρτατη αξία και είναι σημαντικότερη από οποιαδήποτε εικονική πραγματικότητα.
 
Στον χώρο της πολιτικής τα στατιστικά δεδομένα της έρευνας είναι αρκετά αποκαρδιωτικά. Το Εθνικό Κέντρο Ερευνών (στοιχεία του έτους 2008) στην Ελλάδα την περίοδο 2002-2006 καταγράφει την παρακάτω εικόνα σχετικά με την Τοπική Αυτοδιοίκηση:
  1. Στα νομαρχιακά Συμβούλια επί συνόλου 3.102 , έχουμε 2.866 άντρες και 236 γυναίκες (7,6 %)
  2. Στα Δημοτικά Συμβούλια επί συνόλου 15.719, έχουμε 14.603 άνδρες και 1.116 γυναίκες (7 %)
  3. Στη Φλώρινα (στοιχεία της Τ.Ε.Δ.Κ.) στα Δημοτικά Συμβούλια  και το Νομαρχιακό Συμβούλιο την περίοδο 2002-2006 είχαμε συνολικά 54 γυναίκες (περίπου 16%).
 
Είναι γεγονός, αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι, ότι οι γυναίκες εξακολουθούν να υποεκπροσωπούνται στα όργανα λήψης αποφάσεων σε όλα τα επίπεδα (τοπικά, δημοτικά, νομαρχιακά Συμβούλια, Βουλή, διευθυντικές θέσεις, κλπ.). Η πενιχρή αυτή εκπροσώπηση οφείλεται και στην όψιμη πρόσβαση των γυναικών στην ισότητα ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων, στα εμπόδια που αντιμετωπίζουμε από την οικονομική μας ανεξαρτησία, στις δυσκολίες συνδυασμού της επαγγελματικής με την κοινωνική μας ζωή. Η ελλειμματική, όμως, αυτή εκπροσώπηση δεν είναι μόνο πρόβλημα των γυναικών. Είναι απώλεια για την κοινωνία στο σύνολό της, γιατί εμποδίζει να ληφθούν υπόψη τα συμφέροντα και οι ανάγκες του συνόλου του πληθυσμού και δεν επιτρέπει να αξιοποιηθούν όλες οι δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας.
 
Αντίθετα, μια ισόρροπη συμμετοχή αντρών και γυναικών στον επαγγελματικό στίβο, στους επιστημονικούς χώρους και στην πολιτική θα μπορούσε  να συμβάλει στη διαμόρφωση διαφορετικών αντιλήψεων και συμπεριφορών, που να στοχεύουν σε έναν κόσμο δικαιότερο για όλους μας.
 
Η γυναικεία συμμετοχή μπορεί και οφείλει να αποτελέσει τη ζωογόνο δύναμη που θα ανατρέψει κατεστημένες ισορροπίες στην κοινωνία και θα διαμορφώσει μια καλύτερη ποιότητα ζωής για όλους. Γιατί οι γυναίκες ως σύνολο διαχρονικά δείχνουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη δικαιοσύνη, το διάλογο, την ειρήνη, την ηθική διάσταση της πολιτικής ζωής και τη διαμόρφωση κοινωνικών προτεραιοτήτων, όπως η προστασία του περιβάλλοντος, η κοινωνική πολιτική και η πρόνοια, η ιατρική περίθαλψη, η παιδεία και η καταπολέμηση της χρήσης των ναρκωτικών. Είναι ευαισθητοποιημένες πάνω στην αξία της συναίνεσης, διαθέτουν ευχέρεια στην επίτευξη συμφωνιών, διακατέχονται από υψηλό αίσθημα αλληλεγγύης και ενδιαφέρονται για τις επερχόμενες γενιές.
 
Όμως, η κοινωνική αλλαγή σε ότι έχει να κάνει με την ισότητα των φύλων χρειάζεται συντονισμένη προσπάθεια και ολιστική παρέμβαση. Πολύ επιγραμματικά, θα μπορούσαμε να αναφέρουμε κάποια από τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν θεσμικά και αποτελούν ζητήματα προτεραιότητας, όπως:
 
  1. Βελτίωση των νομοθετικών ρυθμίσεων, που διασφαλίζουν και προστατεύουν την εργασία και τη μητρότητα, την ίση αμοιβή για ίση προσφορά εργασίας σε άντρες και γυναίκες στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Ειδικά στον ιδιωτικό τομέα σε πολλές περιπτώσεις οι γυναίκες υφίστανται πιέσεις που σχετίζονται με το φύλο τους (σεξουαλικές παρενοχλήσεις, χαμηλότερες αμοιβές, «συμβόλαια» για την αποφυγή εγκυμοσύνης, απολύσεις εξαιτίας της μητρότητας, κλπ.).
  2. Οικονομική υποστήριξη της γυναικείας εργασίας στον αγροτικό και επιχειρηματικό τομέα, υποστήριξη των ευπαθών γυναικείων ομάδων, όπως οι τσιγγάνες και οι μετανάστριες, και παρεμβάσεις για τη «συμφιλίωση» των επαγγελματικών και των οικογενειακών ευθυνών.
  3. Ενδυνάμωση του κράτους πρόνοιας με κοινωνικές παροχές και δομές υποστήριξης της οικογένειας, όπως είναι οι Βρεφονηπιακοί Σταθμοί, τα ΚΑΠΗ, τα Κέντρα Ημερήσιας  Φροντίδας των Ηλικιωμένων (ΚΗΦΗ), τα προγράμματα «Βοήθεια στο σπίτι», τα Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών, κλπ.
  4. Ειδικές δράσεις στο χώρο της εκπαίδευσης για την αλλαγή των στερεότυπων αντιλήψεων. Η εφαρμογή σχετικών προγραμμάτων στα σχολεία είναι στρατηγικής σημασίας, γιατί η συμβολή τους είναι καθοριστική στη διαμόρφωση θετικών στάσεων σε μια τρυφερή και ευαίσθητη ηλικία, που οι απόψεις δεν έχουν αποκτήσει τη σκληρή και αδιαπέραστη «κρούστα» της παγιωμένης συμπεριφοράς.
  5. Και τέλος, αυτοοργάνωση των γυναικών για συλλογικές  κοινωνικές πρωτοβουλίες, οργάνωση γυναικείων ομάδων ψυχαγωγίας, πολιτισμού, εθελοντισμού, δημιουργία τοπικών Δικτύων αιρετών γυναικών και ίδρυση Γραφείων ισότητας στους Δήμους.
  6. Νομοθετικές ρυθμίσεις για την προώθηση των γυναικών στα κέντρα λήψης πολιτικών και οικονομικών αποφάσεων (ποσοστώσεις, κλπ.).
 
Πέρα, όμως, από επετείους και ηχηρές προγραμματικές εξαγγελίες, καθημερινά στόχος όλων μας θα πρέπει να είναι η συμπόρευση των φύλων μέσα στην κοινωνία με ελευθερία, συνεργασία και αλληλοσεβασμό, η ισότιμη συλλειτουργία αντρών και γυναικών στην ιδιωτική και δημόσια ζωή με πνεύμα αλληλοπεριχώρησης και αλληλεγγύης, χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς.
Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι,
Το μέλλον ξεκίνησε, είναι μπροστά μας και δεν είναι ούτε αρσενικό, ούτε θηλυκό, το μέλλον είναι όλων μας. Για αυτό η συμμετοχή όλων στο κοινωνικό γίγνεσθαι πρέπει να είναι η επιδίωξη κάθε δημοκρατικής κοινωνίας. Γιατί μόνον όταν όλοι οι πολίτες, γυναίκες και άντρες, προσδιορίζουν μαζί τις αξίες που πρέπει να διέπουν την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή, η Δημοκρατία αποκτά αληθινό περιεχόμενο και η κοινωνία αξιοποιεί όλες τις παραγωγικές και δημιουργικές δυνατότητές της. Μόνο τότε μπορούμε να ελπίζουμε σε έναν καλύτερο κόσμο, μόνον έτσι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο.
 
Από αυτή την εκδήλωση θα είμαστε ευτυχείς εάν βγει το μήνυμα ότι το μισό του ουρανού, το μισό της κοινωνίας, πρέπει να γίνει και το μισό της επαγγελματικής, της πολιτικής, της πραγματικής ζωής. Ένα μήνυμα καθολικό, βαθύτατα πολιτικό και ανθρώπινο, μήνυμα χειραφέτησης, εγρήγορσης και στάσης ζωής για όλους.


Σας ευχαριστώ θερμά!
Όλγα Μούσιου-Μυλωνά
Σχολική Σύμβουλος Π.Ε. Φλώρινας
Ειδική Επιστήμονας Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης     
 
Πολύτεκνη μητέρα, μια ηρωίδα της καθημερινότητας PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ολγα Μουσιου   
Τρίτη, 17 Αύγουστος 2010 12:23

Πολύτεκνη μητέρα:

Μια ηρωίδα της καθημερινότητας


Όλγα Μούσιου-Μυλωνά
Σχολική Σύμβουλος Π.Ε.
Ειδική Επιστήμονας
Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης


Σεβασμιότατε Μητροπολίτη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας,
Πανοσιολογιότατε,   Αιδεσιμότατοι Άγιοι Πατέρες,
Κύριοι πρόεδροι του Τοπικού Συμβουλίου Κέλλης, του Συλλόγου Πολυτέκνων, και της Μ.Κ.Ο. «Ιερά Δρυς Κέλλας»,
Εκλεκτές μου κυρίες,
Αξιότιμοι κύριοι,
 
Είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που βρίσκομαι σήμερα κοντά σας για να τιμήσουμε μαζί με έναν ξεχωριστό τρόπο την Πολύτεκνη Μητέρα. Είναι μια εξαιρετικά εμπνευσμένη πρωτοβουλία η τιμή σε ένα πρόσωπο που κινείται στη σφαίρα της καθημερινότητας και δίνει έναν διαρκή αγώνα, σκληρό και αφανή, αλλά τόσο σημαντικό για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, η οποία βρίθει προβλημάτων με κεντρικό το γνωστό δημογραφικό που κλυδωνίζει τις βάσεις του εθνικού οικοδομήματος.
 
Είναι μια εκδήλωση σημειολογική για το συλλογικό σεβασμό μας απέναντι στο ιερό πρόσωπο της Μάνας, που έχει αναχθεί ως το πανανθρώπινο σύμβολο της ζωής και της ανιδιοτελούς αγάπης, αλλά και για τον απέραντο θαυμασμό μας για την Πολύτεκνη Μάνα, τον στυλοβάτη της σημερινής ελληνικής κοινωνίας, που αποτελεί το σύμβολο της αυτοθυσίας και της υπέρβασης του εγωκεντρισμού.
 
Για όλους μας η Μητέρα, με όποιο επίθετο κι αν συνοδεύεται, είναι πρόσωπο ιερό. Νεαρή ή ηλικιωμένη, πλούσια ή φτωχή, διάσημη ή απλή, μορφωμένη ή μη εγγράμματη, εργαζόμενη ή άνεργη, περιβάλλεται από ένα φωτοστέφανο αγιοσύνης, γιατί στην αγάπη της αντικατοπτρίζονται τα βαθύτερα και τα πιο ποιοτικά συναισθήματα του ανθρώπου. Ένα σκαλί παραπάνω η Πολύτεκνη Μητέρα, διαθέτει όλα τα προηγούμενα στον υπέρτατο βαθμό, γιατί βιώνει τη μητρότητα πολλαπλά και καλείται να μοιράσει ακριβοδίκαια τα συναισθήματα, τις ατέλειωτες φροντίδες μιας μεγάλης οικογένειας, τον προσωπικό της χρόνο και τη ζωή της ολόκληρη θέτοντας τον εαυτό της και τις ανάγκες της σε δεύτερη μοίρα.
 
Οι ρίζες της πολυτεκνίας βρίσκονται βαθιά στην παράδοσή μας, αλλά κι εμείς, όπως όλες οι κοινωνίες Δυτικού τύπου, υποκύψαμε σε μια λογική προσωπικής ευμάρειας, αναδομήσαμε την κλίμακα των παραδοσιακών αξιών μας και οδηγηθήκαμε σε εγωκεντρικές επιλογές και στάσεις ζωής. Η πολυτεκνία φαίνεται να έχει μια αντιστρόφως ανάλογη σχέση με την ανάπτυξη του δυτικότροπου πολιτισμού, που φέρνει το «εγώ» μας στο προσκήνιο, μας γοητεύει με τους στόχους μιας επιτυχούς προσωπικής επαγγελματικής ανέλιξης και διάκρισης, μας κατευθύνει με την ιεράρχηση προτεραιοτήτων που θέτουν τα υλικά αγαθά και τον προσπορισμό οικονομικού κέρδους στο επίκεντρο.
 
Για πολλούς υπάρχουν και αντικειμενικοί κοινωνικοί και οικονομικοί λόγοι, όπως η υψηλή ανεργία, η δυσχέρεια εύρεσης σταθερής εργασίας, οι μακροχρόνιες σπουδές και το πολύ υψηλό κόστος ζωής σε συνδυασμό με τον άκρατο καταναλωτισμό που κυριαρχεί στην εποχή μας. Η μέριμνα για την αξιοπρεπή επιβίωση μιας πολύτεκνης οικογένειας και για την ενδεχόμενη αποκατάσταση των παιδιών είναι πολλαπλάσια και ανεπιφύλακτα θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι σήμερα η επιλογή της πολυτεκνίας είναι ηρωισμός.
 
Κυρίως, όμως, φαίνεται οι λόγοι να είναι βαθιά προσωπικοί και εσωτερικοί. Η αξιολογική κλίμακα του καθενός μας φαίνεται να δομείται περισσότερο με γνώμονα την φιλαυτία και τις προσωπικές ανάγκες, παρά με συλλογικά κριτήρια. Η συνειδητή πολυτεκνία για πολλούς έλκει την προέλευσή της από τις ορθόδοξες θρησκευτικές πεποιθήσεις και για άλλους βασίζεται σε μια «οικογενειοκεντρική βιοθεωρία» που από άλλη οδό καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα του σεβασμού της ανθρώπινης ζωής ως αυταξίας. Με λίγα λόγια, οι συνειδητά πολύτεκνοι ανακαλύπτουν έγκαιρα τη μεγάλη αλήθεια που διαπιστώνουμε όλοι στη δύση του βίου μας: ότι η οικογένεια αποτελεί την πιο γνήσια και ανεξάντλητη πηγή ευτυχίας.
 
Μέσα σε αυτήν, λοιπόν, την πολύτεκνη οικογένεια η Μητέρα είναι ο πιο ισχυρός κρίκος στην αλυσίδα της ζωής. Μέσα στο κορμί της συντελείται το μέγιστο θαύμα της δημιουργίας, το θεϊκό μυστήριο της γονιμοποίησης, και η μήτρα της γίνεται το πρώτο λίκνο της νέας ζωής. Η πολλαπλή εγκυμοσύνη και μητρότητα, μια πραγματική ευτυχία, είναι συγχρόνως και μια καταπόνηση του γυναικείου σώματος, είναι μια ενσυνείδητη δοκιμασία και προϋποθέτει μια συγκεκριμένη προσεκτική διαβίωση.
 
Η βαθιά μητρική σχέση της μάνας με τα παιδιά της ξεκινάει από τα πρώτα σκιρτήματα του εμβρύου που κυοφορείται στα σπλάχνα της  και εμπεδώνεται μέρα με τη μέρα, τρανεύει και γιγαντώνεται με το πέρασμα του χρόνου. Η εγκυμονούσα μάνα προσφέρει το σώμα της και όλη της την ύπαρξη για να φέρει στον κόσμο ένα νέο άνθρωπο, την προέκταση της ζωής της, και ως «συνεργός του Θεού» συμβάλλει στο θαύμα της Δημιουργίας και στη συνέχεια της ζωής.
Από την πρώτη στιγμή που θα κρατήσει στην αγκαλιά της τα πολύτιμα δώρα του Θεού, η αγκαλιά της γίνεται το πιο σίγουρο και ασφαλές καταφύγιο των  νέων ανθρώπων για όλη τους τη ζωή.
 
Η ανησυχία και η μέριμνα της πολύτεκνης μάνας γίνεται το πέπλο προστασίας για τα παιδιά της, ενώ η συναίσθηση της μεγάλης ευθύνης και η χαρά της μητρότητας δραστηριοποιούν τη μόνιμη έγνοια της και την ακάματη εγρήγορσή της. Ο ψυχικός της κόσμος ενεργοποιείται προς ένα σκοπό: τη φροντίδα της οικογένειας, οι ελπίδες, τα όνειρά της, οι σκέψεις και οι προσδοκίες της κινούνται γύρω από ένα στόχο: η πολυτεκνία να είναι συγχρόνως και καλλιτεκνία.
 
Αν επιχειρούσαμε να κάνουμε μια επισκόπηση των επιστημονικών δεδομένων της εποχής μας θα διαπιστώναμε ότι η σημασία της μητέρας για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού και τη διαμόρφωση της προσωπικότητας του έχει επισημανθεί από όλες τις αναπτυξιακές θεωρίες.
 
Το παιδί, όταν έρχεται στον κόσμο, είναι μια αδιαφοροποίητη οντότητα. Δεν έχει επίγνωση του εαυτού του, ούτε των άλλων ως ξεχωριστών ατόμων. Από αυτόν τον αρχικά χαοτικό κόσμο το παιδί θα διαμορφώσει την ύπαρξη του εαυτού του ως ξεχωριστής ύπαρξης με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και γνωρίσματα, αλλά και την παρουσία των άλλων ως ξεχωριστών ατόμων, θα οριοθετήσει δηλαδή τον εαυτό του και τους άλλους. Στη διαδικασία αυτής της διαφοροποίησης βασικό ρόλο θα διαδραματίσει η σχέση του παιδιού με το πρόσωπο εκείνο με το οποίο αναπτύσσει στενή επαφή. Σε όλες σχεδόν τις κοινωνίες αυτό το πρόσωπο είναι κυρίως η μητέρα.
 
Σε αυτό το πρώτο στάδιο της ανάπτυξης η μητέρα καλείται να παίξει πολλούς ρόλους. Είναι για το παιδί η τροφός, το πρόσωπο που παρέχει ερεθίσματα και, παράλληλα, προστατεύει το παιδί από το βομβαρδισμό των ερεθισμάτων του περιβάλλοντος. Είναι το βοηθητικό Εγώ του παιδιού και αποτελεί το στόχο των επιθετικών και αγαπητικών του ενορμήσεων.
 
Η σχέση μητέρας-παιδιού, κατά το πρώτο στάδιο της ανάπτυξης, αποτελεί το στοιχείο με βάση το οποίο το παιδί θα διαμορφώσει γενικά την προσωπικότητά του. Η εμπειρία της αγάπης και των ερεθισμάτων που έχει το παιδί στην πρώτη παιδική ηλικία δημιουργεί για όλα τα επόμενα χρόνια ένα συναίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης.
 
Η ευαισθησία της μητέρας για ανταπόκριση στα κοινωνικά μηνύματα που στέλνει το παιδί, η ποικιλία και τρόπος που το καθησυχάζει, η συχνότητα με την οποία παίζει μαζί του και, γενικά, ο τρόπος που διαχειρίζεται κάθε αντίδρασή του  είναι εξαιρετικά σημαντικές παράμετροι για την ανάπτυξη του παιδιού. Η όλη σχέση μητέρας-παιδιού κατά τον πρώτο κυρίως χρόνο εκφράστηκε με τον όρο «προσκόλληση» (attachment) και έγινε αντικείμενο εμπεριστατωμένης μελέτης από σπουδαίους ερευνητές. Η αποκλειστική απασχόληση της μητέρας με το βρέφος της τις πρώτες εβδομάδες μετά τη γέννηση είναι ζωτικής σημασίας. Αυτή η σχέση μητέρας-παιδιού κατά τις πρώτες εβδομάδες είναι συμβιωτική σχέση και αποτελεί συνέχεια και φυσική προέκταση της συνύπαρξής τους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Στο «χορό» των αλληλεπιδράσεων μητέρα και παιδί βρίσκονται σε ένα συνεχές «παιχνίδι», η ποιότητα του οποίου θα καθορίσει τη μελλοντική ανάπτυξη των γνωστικών και κινητικών δεξιοτήτων, παράλληλα με τη διαμόρφωση του συναισθηματικού κόσμου του παιδιού.
 
Η μυστηριώδης επικοινωνία μεταξύ μητέρας και βρέφους γίνεται σε συνειδητό και ασυνείδητο επίπεδο. Έτσι, μολονότι μια μητέρα μπορεί να φροντίζει τέλεια το μωρό της, να προσέχει σχολαστικά την καθαριότητα, την υγεία και τη διατροφή του, αν οι αντιδράσεις και τα συναισθήματά της είναι στο βάθος αρνητικά, το βρέφος με διαισθητικό και θαυμαστό τρόπο αντιλαμβάνεται και καταγράφει μέσα από τη σωματική επαφή με τη μητέρα του τις διαθέσεις αυτές, οι οποίες το επηρεάζουν αρνητικά. Αυτά τα σήματα που προέρχονται από τις μη ορατές εξωτερικά, ασυνείδητες διαθέσεις της μητέρας θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη όλων των τομέων της προσωπικότητας του νέου ανθρώπου.
 
Από τον έβδομο περίπου μήνα η μητέρα γίνεται το πιο σημαντικό πρόσωπο στη ζωή του βρέφους. Η σχέση της μάνας με το παιδί της είναι βαθιά συναισθηματική, μοναδική και αναντικατάστατη. Σημαντικές παρατηρήσεις σε παιδιά που μεγάλωσαν σε ιδρύματα κατέδειξαν ότι, μολονότι οι βιολογικές τους ανάγκες εκπληρώνονταν με επάρκεια, η στέρηση της μητέρας είχε ιδιαίτερα αρνητικές συνέπειες στη συμπεριφορά τους και κάποια από αυτά παρουσίασαν αποκλίνουσα, παραβατική ή και εγκληματική συμπεριφορά.
 
Το παιδί κατά τον πρώτο χρόνο διαμορφώνει ένα βασικό αίσθημα εμπιστοσύνης ή δυσπιστίας για τον εαυτό του και τους άλλους, ανάλογα με τα μηνύματα αγάπης και αποδοχής που δέχεται κατά την επικοινωνία του με τη μητέρα. Για τη διαμόρφωση αυτής της ψυχολογικής διάστασης καθοριστικό παράγοντα αποτελεί η σχέση που η μητέρα αναπτύσσει με το παιδί της. Όταν ικανοποιούνται οι βιολογικές και κυρίως οι ψυχολογικές του ανάγκες το παιδί διαμορφώνει θετική στάση προς τον εαυτό του και τους άλλους γύρω του.
 
Ο ρόλος της μητέρας στα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού είναι σημαντικός τόσο για την οριοθέτηση του υπαρξιακού του εαυτού όσο και για τις ψυχολογικές ιδιότητες που θα αναπτύξει. Στην ηλικία των 2-3 ετών η μητέρα κυρίως αναλαμβάνει τη σημαντική αρμοδιότητα να εξηγήσει στο παιδί της τον κόσμο γύρω του και να το βοηθήσει να ταξινομήσει τις εμπειρίες του, να μάθει τον επεξεργασμένο λόγο, να εμπλουτίσει το λεξιλόγιο και τις προτάσεις που χρησιμοποιεί, να επεκτείνει τον λόγο του και να εμπεδώσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Η ευθύνη της πολύτεκνης μάνας είναι ακόμα μεγαλύτερη, γιατί οι φροντίδες αυτές προσφέρονται ισότιμα σε πολλές κατευθύνσεις.
 
Αργότερα στην ηλικία των 3-5 ετών, παρόλο που τα παιδιά αρχίζουν να απομακρύνονται από τη μητέρα, εξακολουθούν να τη θεωρούν ως το πιο σημαντικό πρόσωπο στη ζωή τους. Τα τρυφερά λόγια μεταξύ τους, τα θερμά αγκαλιάσματα, τα ζεστά κοιτάγματα που ανταλλάζουν μητέρα και παιδιά χαρακτηρίζουν τη σχέση τους σε αυτή τη φάση. Η μητέρα είναι αυτή που θα οδηγήσει με παιδαγωγική ευστοχία τα παιδιά της στον παιδικό σταθμό και στο Νηπιαγωγείο. Η δική της προσωπικότητα θα λειτουργήσει έτσι ώστε να προσαρμοστούν τα παιδιά στην προσχολική τους ζωή, χωρίς σχολειοφοβία και το άγχος του αποχωρισμού  και να αποκτήσουν θετική αυτοεκτίμηση.
 
Αλλά και κατά την είσοδο των παιδιών στη σχολική ζωή, που έχει τις απαιτήσεις της πραγματικής κοινωνίας, με κανόνες και υποχρεώσεις, η μητέρα είναι σημαντικός αρωγός και συμπαραστάτης στην εκμάθηση των βασικών σχολικών δεξιοτήτων, στην ένταξή τους στη σχολική κοινότητα και την ομάδα των συνομηλίκων. Με τη σπουδαία συμβολή της τα παιδιά  εσωτερικεύουν τις στάσεις, τις αξίες, τις συμπεριφορές και τους ηθικούς κανόνες που θα τα ακολουθούν στη συνέχεια της ζωής τους.
 
Στα επόμενα ευαίσθητα χρόνια της εφηβείας, όπου αμφισβητούνται από τους νέους τα πάντα, η μητέρα, ενώ φαίνεται να αποκτά ένα δευτερεύοντα ρόλο, στην πραγματικότητα παραμένει η ειρηνοποιός δύναμη, το ασφαλές καταφύγιο των εφήβων. Η σχέση με τους γονείς και, ιδίως, με τη μητέρα ενισχύουν την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθηση που τόσο χρειάζεται στην ηλικία αυτή. Οι συζητήσεις για σοβαρά θέματα, όπως η πολιτική, η εργασία, οι αξίες, η σχέση με το άλλο φύλο, κλπ., κυριαρχούν. Δεν λείπουν και οι έντονες συγκρούσεις, βέβαια, τις οποίες η μάνα θα πρέπει να διαχειρίζεται με κατανόηση και συγκαταβατικότητα.
 
Η μητέρα, εκτός από πυξίδα καθοδήγησης των παιδιών, λειτουργεί και ως συνεκτικός κρίκος της πολύτεκνης οικογένειας, με τη συγχωρητικότητα, την ανοχή και την υπομονή της. Δημιουργεί με τη συναισθηματική θέρμη της μέσα στην οικογένεια το κατάλληλο κλίμα για να ανθίσουν τα λουλούδια της δημιουργικότητας, της αλληλοπεριχώρησης και της αγάπης. Με σεβασμό, με διακριτικό έλεγχο, με αποδοχή και δημοκρατικότητα υποστηρίζει τα παιδιά της και τα βοηθά να αυτονομηθούν και να χειραφετηθούν, ώστε να γίνουν χρηστοί πολίτες και δημιουργικοί άνθρωποι. Με το ρόλο της αυτό η πολύτεκνη μητέρα αναδεικνύεται ως πρωτεργάτης στη βιολογική και ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των παιδιών της. Από την «εξ απαλών ονύχων» ανατροφή και διαπαιδαγώγηση τους γίνεται η κινητήρια δύναμη της ζωής και μέσα από τη δική τη συμπεριφορά αναπαράγονται οι αξίες, τα ήθη, η γλώσσα και τα   πολιτιστικά χαρακτηριστικά του λαού μας. Για αυτό η κοινωνική και πολιτισμική συμβολή της είναι κεφαλαιώδης.
   
Αν προσθέσει κανείς σε όλα αυτά και τον ενορχηστρωμένο συντονισμό που κάνει η πολύτεκνη μάνα για να εξισορροπήσει τις οικονομικές και τις καταναλωτικές ανάγκες της οικογένειας, ώστε όλα τα παιδιά να απολαύσουν μια όσο γίνεται καλύτερη ζωή και να διασφαλίσουν ένα όσο γίνεται καλύτερο μέλλον, αντιλαμβάνεται εύκολα ότι είναι μια ηρωίδα της καθημερινότητας.
 
Δίπλα, όμως, στις μάνες του καθήκοντος, της αυτοθυσίας και της γενναιότητας βρίσκονται και κάποιες άλλες μάνες της καθημερινότητας, που η συμπεριφορά τους δεν είναι καθόλου ιδανική: μάνες καταπιεστικές και υπερπροστατευτικές, μάνες αδιάφορες και απορριπτικές, μάνες επιθετικές, με ψυχικά νοσήματα, μάνες που εμπορεύονται τα σώματα και τις ψυχές των παιδιών τους, μάνες που πετούν τα νεογέννητά τους στους κάδους των σκουπιδιών………
 
Δυστυχώς, η πραγματικότητα δεν είναι ποτέ εξιδανικευμένη και η κοινωνία των ανθρώπων δεν είναι κοινωνία αγγέλων. Η μητρότητα έχει κι αυτή τις δικές της προϋποθέσεις. Δε θα πρέπει να είναι τυχαία και απερίσκεπτη κατάσταση, αλλά συνειδητή και ώριμη επιλογή. Η νέα γυναίκα θα πρέπει να προετοιμάζει σωστά το σώμα και την ψυχή της για το μεγάλο γεγονός. Οι κοινωνικοί και εκπαιδευτικοί θεσμοί της οργανωμένης πολιτείας θα πρέπει να την εκπαιδεύουν σωστά για το νέο της ρόλο με τη συνδρομή πνευματικών ανθρώπων, ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών.
 
Η πολύτεκνη μητέρα, χρειάζεται επιτακτικά την κοινωνική βοήθεια του κράτους, που θα πρέπει να είναι περισσότερο απλόχερη απέναντί της με διάφορες οικονομικές παροχές και διευκολύνσεις, θεσμοθετημένες για τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Είναι αναγκαία η στήριξη της οικογένειας με θεσμούς, όπως οι βρεφονηπιακοί και οι παιδικοί σταθμοί, οι μακροχρόνιες άδειες κύησης και ανατροφής, τα μέτρα ενίσχυσης του οικογενειακού εισοδήματος, η καταπολέμηση της ανεργίας και ουσιαστικά προνόμια ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών. Η στήριξη της οικογένειας είναι σοβαρή πολιτική επιλογή και θα πρέπει η ίδια η κοινωνία να την απαιτήσει και να την επιβάλει διεκδικητικά.
 
Και, τέλος, η οικογένεια της πολύτεκνης μητέρας θα πρέπει να την περιβάλει με περισσή στοργή και φροντίδα και να την υποστηρίζει στα νέα της καθήκοντα. Η ενότητα και η σύμπνοια του ζευγαριού και η συμμετοχή του συζύγου στην ανατροφή των παιδιών είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την ισορροπημένη λειτουργία της οικογένειας. Η μητέρα είναι άνθρωπος και πρέπει να εκπληρώνει χωρίς ενοχές τις προσωπικές της ανάγκες για ολοκλήρωση και επιβεβαίωση, ώστε να είναι σε θέση να προσφέρει γενναιόδωρα την αγάπη και τη στοργή της.
     
Αγαπητές κυρίες,
Αγαπητοί κύριοι,
Εκδηλώσεις όπως η σημερινή λειτουργούν σε δύο επίπεδα: σε συλλογικό και σε ατομικό. Σε συλλογικό επίπεδο μια τιμητική διοργάνωση μας συνεγείρει στα καθήκοντά μας, ενώ  σε προσωπικό επίπεδο συνδαυλίζονται οι μύχιες δυνάμεις και τα κοιμισμένα αισθήματα που κρύβουμε μέσα μας, αναρριπίζεται η διάθεσή μας για προσφορά και φωτίζεται η σκέψη και η δράση μας.
 
Τιμημένες πολύτεκνες μητέρες της Κέλλης και της Φλώρινας,
Γενναιόδωρες και ευλογημένες μάνες της γης ολάκερης,
θα ήθελα να σας εκφράσω από καρδιάς ότι αισθάνομαι εξαιρετικό θαυμασμό για όλες τις πολύτεκνες μητέρες, τις εκλεκτές παρούσες και τις χιλιάδες απούσες, που κάνοντας υπέρβαση των προσωπικών τους αναγκών, επέλεξαν να υπηρετήσουν τη μητρότητα και να τιμήσουν απλόχερα τη χάρη που τους δόθηκε από τον Θεό.
 
Με αίσθηση αναξιότητας απέναντί σας, ως ένα δημόσιο πρόσωπο, που έχω το προνόμιο να απολαμβάνω τη δημοσιότητα των έργων και της λειτουργίας μου, σκύβω και σας φιλώ με εκτίμηση για όλα αυτά τα «θαύματα» και «θαυμαστά» που αθόρυβα, στωικά, γενναία, αλλά με περισσή φροντίδα επιτελείτε μέσα στις γωνιές του ευλογημένου σπιτικού σας, για την καθημερινή μέριμνα του νοικοκυριού, του φαγητού, των παιδιών, για τις παράλληλες δραστηριότητές σας, επαγγελματικές και κοινωνικές, για όλα αυτά τα «μικρά» που είναι τόσο μεγάλα και σημαντικά και δίνουν σάρκα και οστά στο συναίσθημα και στην αγάπη.
 
Σκύβω και σας φιλώ  με σεβασμό για τη μαγική σας δύναμη να ειρηνεύεται και να εμψυχώνεται το οικογενειακό περιβάλλον, όπως μόνο εμείς οι γυναίκες ξέρουμε να κάνουμε, και σας υπόσχομαι στις διεκδικήσεις για τα δίκαια αιτήματά σας να είμαι στο πλευρό σας.
 
Γνωρίζουμε όλοι καλά ότι η μεγαλύτερη ανταμοιβή των κόπων σας είναι η λάμψη στα μάτια των παιδιών σας, το χαμόγελό τους, η πρόοδος και η ευτυχία τους. Και γνωρίζουμε καλά όλοι ότι κι αν βρισκόσασταν μπροστά στο δίλημμα μιας πλούσιας και ήσυχης προσωπικής ζωής με όλα τα αγαθά της γης, εσείς και πάλι χωρίς δισταγμό τον ευλογημένο «Παράδεισο» της μεγάλης σας οικογένειας θα επιλέγατε. Και είστε διπλά καλότυχες για αυτό!
 
Σας εύχομαι να πορεύεστε πάντα με αισιοδοξία και ελπίδα στο δρόμο του καθήκοντος και της ευτυχίας! Σας οφείλουμε πολλά!
 
Σας ευχαριστώ!

Φλώρινα, 1-5-2009

 
Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ολγα Μουσιου   
Τρίτη, 17 Αύγουστος 2010 12:21

 

Σκέψεις και αναδρομές με αφορμή την παγκόσμια μέρα της γυναίκας

 

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 28 Σεπτέμβριος 2010 07:25
Περισσότερα...
 
Η μητέρα πανανθρώπινο σύμβολο ζωής PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Ολγα Μουσιου   
Τρίτη, 17 Αύγουστος 2010 12:18

Η μητέρα πανανθρώπινο σύμβολο

ανιδιοτελούς αγάπης και αυτοθυσίας

«Ώσπερ πελεκάν»

 

Όλγα Μούσιου-Μυλωνά
Σχολική Σύμβουλος Π.Ε.

 

 

Σεβασμιότατε Μητροπολίτη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας,
Άγιοι Πατέρες, Εκλεκτές και αγαπημένες μου κυρίες,
Αξιότιμοι και αγαπητοί κύριοι,

Είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που βρίσκομαι σήμερα κοντά σας για να τιμήσουμε μαζί μια ξεχωριστή επέτειο: τη γιορτή της Μητέρας. Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Παράδοση η μητέρα γιορτάζει στις 2 Φεβρουαρίου, τη μέρα της Υπαπαντής του Κυρίου, κατά την οποία ο θεοσεβής ελληνικός λαός επέλεξε δίπλα στη Μεγάλη Μητέρα, την Πλατυτέρα των Ουρανών, που με τη συνέργειά της έγινε η Ενσάρκωση του Θεανθρώπου, να γιορτάζει όλες τις μητέρες εξιδανικεύοντας το ρόλο και τη συνεισφορά τους στην κοινωνία.
 
Είναι μια γιορτή που σηματοδοτεί το συλλογικό σεβασμό της ανθρωπότητας απέναντι στο ιερό πρόσωπο της Μάνας, που έχει αναχθεί ως το πανανθρώπινο σύμβολο της ζωής, της ανιδιοτελούς αγάπης και της αυτοθυσίας.
 
Έτσι, λοιπόν, μολονότι γίνεται πολύς λόγος για τη δυτικόφερτη γιορτή της μητέρας την 1η Κυριακή του Μάη, είναι σημαντικό εμείς να επιμείνουμε στον παραδοσιακό ορθόδοξο εορτασμό που επενδύει την επέτειο αυτή με θρησκευτική ευλάβεια και σεβασμό αναγνωρίζοντας το σπουδαίο προορισμό της μητέρας.
 
Αγαπητές μου κυρίες και δεσποινίδες,
Αγαπητοί κύριοι,
Η μητέρα είναι πράγματι ο πιο ισχυρός κρίκος στην αλυσίδα της ζωής. Μέσα στο κορμί της συντελείται το μέγιστο θαύμα της δημιουργίας, το θεϊκό μυστήριο της γονιμοποίησης, και η μήτρα της γίνεται το πρώτο λίκνο της νέας ζωής.
 
Η βαθιά μητρική σχέση της μάνας με το παιδί της ξεκινάει από τα πρώτα σκιρτήματα του εμβρύου που κυοφορείται στα σπλάχνα της  και εμπεδώνεται μέρα με τη μέρα, τρανεύει και γιγαντώνεται με το πέρασμα του χρόνου. Η εγκυμονούσα μάνα προσφέρει το σώμα της και όλη της την ύπαρξη για να φέρει στον κόσμο ένα νέο άνθρωπο, την προέκταση της ζωής της, και ως «συνεργός του Θεού» συμβάλλει στο θαύμα της Δημιουργίας και στη συνέχεια της ζωής. Και από την πρώτη στιγμή που θα κρατήσει στην αγκαλιά της το νεογέννητο παιδί της, το πολύτιμο δώρο του Θεού, η αγκαλιά της γίνεται το πιο σίγουρο και ασφαλές καταφύγιο του νέου ανθρώπου για όλη του τη ζωή.
 
Η ανησυχία και η μέριμνα της μάνας γίνεται το πέπλο προστασίας για το παιδί της, ενώ η συναίσθηση της μεγάλης ευθύνης και η χαρά της μητρότητας δραστηριοποιούν τη μόνιμη έγνοια της και την ακάματη εγρήγορσή της. Ο ψυχικός της κόσμος ενεργοποιείται προς ένα σκοπό: τη φροντίδα της νέας ζωής, οι ελπίδες, τα όνειρά της, οι σκέψεις και οι προσδοκίες της κινούνται γύρω από το παιδί της. Και όσο μεγαλώνει το παιδί μεγαλώνει και η αγάπη της για αυτό.
 
Αν επιχειρούσαμε να κάνουμε μια επισκόπηση των επιστημονικών δεδομένων της εποχής μας θα διαπιστώναμε ότι η σημασία της μητέρας για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού και τη διαμόρφωση της προσωπικότητας του έχει επισημανθεί από όλες τις αναπτυξιακές θεωρίες.
 
Το παιδί, όταν έρχεται στον κόσμο, είναι μια αδιαφοροποίητη οντότητα. Δεν έχει επίγνωση του εαυτού του, ούτε των άλλων ως ξεχωριστών ατόμων. Από αυτόν τον αρχικά χαοτικό κόσμο το παιδί θα διαμορφώσει την ύπαρξη του εαυτού του ως ξεχωριστής οντότητας με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και γνωρίσματα, αλλά και την ύπαρξη των άλλων ως ξεχωριστών ατόμων, θα οριοθετήσει δηλαδή τον εαυτό του και τους άλλους. Στη διαδικασία αυτής της διαφοροποίησης βασικό ρόλο θα διαδραματίσει η σχέση του παιδιού με το πρόσωπο εκείνο με το οποίο αναπτύσσει στενή επαφή. Σε όλες σχεδόν τις κοινωνίες αυτό το πρόσωπο είναι κυρίως η μητέρα.
 
Σε αυτό το πρώτο στάδιο της ανάπτυξης η μητέρα καλείται να παίξει πολλούς ρόλους. Είναι για το παιδί η τροφός, το πρόσωπο που παρέχει ερεθίσματα και, παράλληλα, προστατεύει το παιδί από το βομβαρδισμό των ερεθισμάτων του περιβάλλοντος. Είναι το βοηθητικό Εγώ του παιδιού και αποτελεί το στόχο των επιθετικών και αγαπητικών του ενορμήσεων.
 
Η σχέση μητέρας-παιδιού, κατά το πρώτο στάδιο της ανάπτυξης, αποτελεί το στοιχείο με βάση το οποίο το παιδί θα διαμορφώσει γενικά την προσωπικότητά του. Η εμπειρία της αγάπης και των ερεθισμάτων που έχει το παιδί στην πρώτη παιδική ηλικία δημιουργεί για όλα τα επόμενα χρόνια ένα συναίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης.
 
Η ευαισθησία της μητέρας για ανταπόκριση στα κοινωνικά μηνύματα που στέλνει το παιδί, η ποικιλία και τρόπος που το καθησυχάζει, η συχνότητα με την οποία παίζει μαζί του και, γενικά, ο τρόπος που διαχειρίζεται κάθε αντίδρασή του  είναι εξαιρετικά σημαντικές παράμετροι για την ανάπτυξη του παιδιού. Η όλη σχέση μητέρας-παιδιού κατά τον πρώτο κυρίως χρόνο εκφράστηκε με τον όρο «προσκόλληση» (attachment) και έγινε αντικείμενο εμπεριστατωμένης μελέτης από σπουδαίους ερευνητές, από τους οποίους τονίζεται ιδιαίτερα η αξία της σχέσης αυτής κατά τις πρώτες εβδομάδες μετά τη γέννηση. Η αποκλειστική απασχόληση της μητέρας με το βρέφος της το διάστημα αυτό είναι ζωτικής σημασίας.
 
Βασική ανάγκη του παιδιού κατά τις πρώτες εβδομάδες είναι να υπάρχει δίπλα του το πρόσωπο της μητέρας, η οποία θα πρέπει να ανταποκρίνεται με ευαισθησία στις ανάγκες του, να τις κατανοεί και να τις προβλέπει. Η ευαισθησία αυτή θα προστατεύσει το παιδί από το φόβο και θα του προσφέρει την ασφαλή βάση για τη διαμόρφωση του εαυτού του. Αυτή η σχέση μητέρας-παιδιού κατά τις πρώτες εβδομάδες είναι συμβιωτική σχέση και αποτελεί συνέχεια και φυσική προέκταση της συνύπαρξής τους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
 
Στο «χορό» των αλληλεπιδράσεων μητέρα και παιδί βρίσκονται σε ένα συνεχές «παιχνίδι», η ποιότητα του οποίου θα καθορίσει τη μελλοντική ανάπτυξη των γνωστικών και κινητικών δεξιοτήτων, παράλληλα με τη διαμόρφωση του συναισθηματικού κόσμου του παιδιού. Η μυστηριώδης επικοινωνία και συναλλαγή μεταξύ μητέρας και βρέφους γίνεται σε συνειδητό και ασυνείδητο επίπεδο. Έτσι, μολονότι μια μητέρα μπορεί να φροντίζει τέλεια το μωρό της, να προσέχει σχολαστικά την καθαριότητα, την υγεία και τη διατροφή του, αν οι αντιδράσεις και τα συναισθήματά της είναι στο βάθος αρνητικά, το βρέφος με διαισθητικό και θαυμαστό τρόπο αντιλαμβάνεται και καταγράφει μέσα από τη σωματική επαφή με τη μητέρα του τις διαθέσεις αυτές, οι οποίες το επηρεάζουν αρνητικά. Αυτά τα σήματα που προέρχονται από τις μη ορατές εξωτερικά, ασυνείδητες διαθέσεις της μητέρας θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στη και στην ανάπτυξη όλων των τομέων της προσωπικότητας του νέου ανθρώπου. Η ποικιλία των αλληλεπιδράσεων μεταξύ της μητέρας και του παιδιού δημιουργεί τη βάση για τη διαμόρφωση ενός ατελείωτου αριθμού διαφορετικών προσωπικοτήτων.
 
Από τον έβδομο περίπου μήνα η μητέρα γίνεται το πιο σημαντικό πρόσωπο στη ζωή του βρέφους. Η σχέση της μάνας με το παιδί της είναι βαθιά συναισθηματική, μοναδική και αναντικατάστατη. Σημαντικές παρατηρήσεις σε παιδιά που μεγάλωσαν σε ιδρύματα κατέδειξαν ότι, μολονότι οι βιολογικές τους ανάγκες εκπληρώνονταν με επάρκεια, η στέρηση της μητέρας είχε ιδιαίτερα αρνητικές συνέπειες στη συμπεριφορά τους και πολλά από αυτά τα παιδιά παρουσίασαν αποκλίνουσα, παραβατική ή και εγκληματική συμπεριφορά.
 
Νεώτεροι ερευνητές συνδέουν την ποιότητα της αρχικής σχέσης μητέρας-παιδιού με τις μετέπειτα σχέσεις που το παιδί θα αναπτύξει ως ενήλικος. Παρατηρήθηκε ότι οι μητέρες συμπεριφέρονται στα παιδιά τους και τα διαπαιδαγωγούν με τον ίδιο τρόπο, με τον οποίο τις μεγάλωσαν οι μητέρες τους. Έτσι, οι μητέρες παρουσιάζονται ως κυρίαρχα υπεύθυνες για τη μεταβίβαση των βίαιων τρόπων συμπεριφοράς από γενιά σε γενιά.
 
Το παιδί κατά τον πρώτο χρόνο διαμορφώνει ένα βασικό αίσθημα είτε εμπιστοσύνης είτε δυσπιστίας για τον εαυτό του και τους άλλους. Για τη διαμόρφωση αυτής της ψυχολογικής διάστασης καθοριστικό παράγοντα αποτελεί η σχέση που η μητέρα αναπτύσσει με το παιδί της. Όταν ικανοποιούνται οι βιολογικές και κυρίως οι ψυχολογικές του ανάγκες το παιδί διαμορφώνει θετική στάση προς τον εαυτό του και τους άλλους γύρω του.
 
Η διεργασία με την οποία το παιδί αποκτά εμπιστοσύνη ή δυσπιστία λειτουργεί με τα μηνύματα αγάπης και αποδοχής που δέχεται κατά την επικοινωνία του και μέσα από τη σχέση του με τη μητέρα. Έτσι, ένα παιδί το οποίο έχει καλή διαπροσωπική σχέση με τη μητέρα του, γενικεύοντας τη στάση της και στα άλλα πρόσωπα γύρω του, θεωρεί τον κόσμο που το περιβάλλει θετικό και φιλικό. Στην αντίθετη περίπτωση αντιμετωπίζει τον κόσμο με καχυποψία.
 
Ο ρόλος της μητέρας στα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού είναι σημαντικός τόσο για την οριοθέτηση του υπαρξιακού του εαυτού όσο και για τις ψυχολογικές ιδιότητες που θα αναπτύξει.
 
Στην ηλικία των 2-3 ετών η μητέρα κυρίως αναλαμβάνει τη σημαντική αρμοδιότητα να εξηγήσει στο παιδί της τον κόσμο γύρω του και να το βοηθήσει να ταξινομήσει τις εμπειρίες του. Η εκμάθηση του επεξεργασμένου λόγου, η «θετική» διόρθωση των λέξεων και των προτάσεων που χρησιμοποιεί το παιδί, η διεύρυνση των παρατηρήσεων που κάνει, η επέκταση του λόγου του και η άμεση ανταπόκριση στα ερωτήματά του ενισχύουν τη φυσική διάθεση του παιδιού για μάθηση, ενδυναμώνουν τις μελλοντικές του αναζητήσεις και εμπεδώνουν την εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Με τον τρόπο αυτό η μητέρα θα «συστήσει» τον κόσμο στο παιδί της καθορίζοντας ταυτόχρονα και τη στάση του παιδιού απέναντι στον κόσμο σε μεγάλο βαθμό.
 
Αργότερα στην ηλικία των 3-5 ετών, παρόλο που το παιδί αρχίζει να απομακρύνεται από τη μητέρα, εξακολουθεί να τη θεωρεί ως το πιο σημαντικό πρόσωπο στη ζωή του. Τα τρυφερά λόγια μεταξύ τους, τα θερμά αγκαλιάσματα, τα ζεστά κοιτάγματα που ανταλλάζουν μητέρα και παιδί χαρακτηρίζουν τη σχέση τους σε αυτή τη φάση. Η μητέρα είναι αυτή που θα οδηγήσει με παιδαγωγική ευστοχία το παιδί της στον παιδικό σταθμό και στο Νηπιαγωγείο. Η δική της προσωπικότητα και η σωστή σχέση της με το παιδί της θα λειτουργήσουν έτσι ώστε να προσαρμοστεί το παιδί στην προσχολική του ζωή, χωρίς σχολειοφοβία και το άγχος του αποχωρισμού  και να αρχίσει να έχει θετική αυτοεκτίμηση.
 
Αλλά και κατά την είσοδο του παιδιού στη σχολική ζωή, που έχει τις απαιτήσεις της πραγματικής κοινωνίας, με κανόνες και υποχρεώσεις, η μητέρα είναι σημαντικός αρωγός και συμπαραστάτης στην εκμάθηση από το παιδί των βασικών σχολικών δεξιοτήτων, στην ένταξή του στη σχολική κοινότητα και στην ομάδα των συνομηλίκων. Η μητέρα, ακοίμητος φρουρός, συμβάλλει με τη φροντίδα και την ενίσχυσή της στην ανάπτυξη των νοητικών, των συναισθηματικών και των κινητικών δεξιοτήτων του παιδιού της, παρακολουθεί την εξέλιξή του και αντιμετωπίζει μαζί του τα προβλήματά του. Με τη σπουδαία συμβολή της το παιδί εσωτερικεύει τις στάσεις, τις αξίες, τις συμπεριφορές και τους ηθικούς κανόνες που θα το ακολουθούν στη συνέχεια της ζωής του.
 
Στα επόμενα ευαίσθητα χρόνια της εφηβείας, όπου αμφισβητούνται από τους νέους τα πάντα, η μητέρα, ενώ φαίνεται να αποκτά ένα δευτερεύοντα ρόλο, στην πραγματικότητα παραμένει ο στυλοβάτης, η ειρηνοποιός δύναμη, το ασφαλές καταφύγιο του εφήβου. Η σχέση με τους γονείς και, ιδίως, με τη μητέρα ενισχύουν την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθηση που τόσο χρειάζεται στην ηλικία αυτή. Οι συζητήσεις με τη μητέρα για σοβαρά θέματα, όπως η πολιτική, η εργασία, οι αξίες, η σχέση με το άλλο φύλο, κλπ., κυριαρχούν στη σχέση μητέρας-παιδιού την περίοδο αυτή. Δε λείπουν και οι έντονες συγκρούσεις, βέβαια, τις οποίες η μητέρα θα πρέπει να διαχειρίζεται με κατανόηση και συγκαταβατικότητα.
 
Η μητέρα, όμως, εκτός από πυξίδα καθοδήγησης των παιδιών λειτουργεί και ως συνεκτικός κρίκος της οικογένειας, με τη συγχωρητικότητα, την ανοχή και την υπομονή της. Δημιουργεί με τη συναισθηματική θέρμη της μέσα στην οικογένεια το κατάλληλο κλίμα για να ανθίσουν τα λουλούδια της δημιουργικότητας, της αλληλοπεριχώρησης και της αγάπης. Με σεβασμό, με διακριτικό έλεγχο, με αποδοχή και δημοκρατικότητα υποστηρίζει τα παιδιά της και τα βοηθά να αυτονομηθούν και να χειραφετηθούν, ώστε να γίνουν χρηστοί πολίτες και δημιουργικοί άνθρωποι. Με το ρόλο της αυτό η μητέρα αναδεικνύεται ως πρωτεργάτης στη βιολογική και ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού της.
 
Παράλληλα, διαπιστώνει κανείς εύκολα ότι η ζωή της μάνας είναι μια διαρκής πορεία προσφοράς και θυσίας. Από την «εξ απαλών ονύχων» ανατροφή και διαπαιδαγώγηση του παιδιού η μητέρα γίνεται η κινητήρια δύναμη της ζωής και μέσα από τη δική τη συμπεριφορά αναπαράγονται οι αξίες, τα ήθη, η γλώσσα και τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά του κάθε λαού. Με τον τρόπο αυτό η κοινωνική και πολιτισμική συμβολή της είναι κεφαλαιώδης.
 
Για αυτό και η Μητέρα με όποιο επίθετο κι αν συνοδεύεται είναι πρόσωπο ιερό. Νεαρή ή ηλικιωμένη, πλούσια ή φτωχή, διάσημη ή απλή, μορφωμένη ή μη εγγράμματη, εργαζόμενη ή άνεργη, ανύπαντρη, πολύτεκνη, θετή περιβάλλεται από ένα φωτοστέφανο αγιοσύνης, γιατί στην αγάπη της αντικατοπτρίζονται τα βαθύτερα και τα πιο ποιοτικά συναισθήματα του ανθρώπου.
 
Για όλους αυτούς τους λόγους έχουν αφιερωθεί στη χάρη της εκλεκτές σελίδες της ποίησης και της λογοτεχνίας, αλλά και χιλιάδες μέτρα κινηματογραφικών ταινιών. Από τη Μάνα του Γκόργκι ως την αμαρτωλή μητέρα του Βιζυηνού και από τη Μάνα κουράγιο του Μπρεχτ ως τη μοιρολογίστρα μάνα των δημοτικών τραγουδιών, η Μητέρα πρωταγωνιστεί στην Τέχνη και στη Ζωή.
 
Ζωντανές ηρωίδες της καθημερινότητας οι μάνες του πολέμου, οι μάνες της προσφυγιάς, οι μάνες των παιδιών με αναπηρία υποστηρίζουν με υποδειγματική γενναιότητα τα παιδιά τους για μια ζωή με αξιοπρέπεια και ποιότητα. Τραγικό αποκορύφωμα η χαροκαμένη μάνα, ως σύμβολο του άφατου πόνου, που παραμένει ενωμένη με το παιδί της στη σιωπηλή μνήμη του Θεού.
 
Δίπλα, όμως, στις μάνες της αυτοθυσίας και της γενναιότητας, που ορμούν στις φλόγες για να σώσουν τα παιδιά τους, που δίνουν τη ζωή τους για να για να γλιτώσουν τα παιδιά τους από το θάνατο, βρίσκονται και κάποιες άλλες μάνες της καθημερινότητας, που η συμπεριφορά τους δεν είναι καθόλου ιδανική: μάνες καταπιεστικές και υπερπροστατευτικές, μάνες αδιάφορες και απορριπτικές, μάνες επιθετικές, με ψυχικά νοσήματα, μάνες που εμπορεύονται τα σώματα και τις ψυχές των παιδιών τους, μάνες που πετούν τα νεογέννητά τους στους κάδους των σκουπιδιών………
 
Δυστυχώς, η πραγματικότητα δεν είναι ποτέ εξιδανικευμένη και η κοινωνία των ανθρώπων δεν είναι κοινωνία αγγέλων. Η μητρότητα έχει κι αυτή τις δικές της προϋποθέσεις. Δε θα πρέπει να είναι τυχαία και απερίσκεπτη κατάσταση, αλλά συνειδητή και ώριμη επιλογή. Η νέα γυναίκα θα πρέπει να προετοιμάζει σωστά το σώμα και την ψυχή της για το μεγάλο γεγονός.
 
Οι κοινωνικοί και εκπαιδευτικοί θεσμοί της οργανωμένης πολιτείας θα πρέπει να την εκπαιδεύουν σωστά για το νέο της ρόλο με τη συνδρομή ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών. Η βοήθεια του κράτους, αν θέλει να χαρακτηρίζεται ως κοινωνικό, θα πρέπει να είναι απλόχερη απέναντί της με διάφορες οικονομικές παροχές και διευκολύνσεις, θεσμοθετημένες για τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.
 
Και, τέλος, η οικογένειά της θα πρέπει να την περιβάλλει με περισσή στοργή και φροντίδα και να την υποστηρίζει στα νέα της καθήκοντα. Η ενότητα και η σύμπνοια του ζευγαριού και η συμμετοχή του συζύγου στην ανατροφή των παιδιών είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την ισορροπημένη λειτουργία της οικογένειας. Η μητέρα είναι άνθρωπος και πρέπει να εκπληρώνει χωρίς ενοχές τις προσωπικές της ανάγκες για ολοκλήρωση και επιβεβαίωση, ώστε να είναι σε θέση να προσφέρει γενναιόδωρα την αγάπη και τη στοργή της.
 
Αγαπητές κυρίες,
Αγαπητοί κύριοι,
γιορτές όπως η σημερινή λειτουργούν σε δύο επίπεδα: σε συλλογικό και σε ατομικό. Η επέτειος της μητέρας σε συλλογικό επίπεδο μπορεί να μας συνεγείρει στα καθήκοντά μας και να αποτελέσει αφορμή για νέες  διεκδικήσεις και αγώνες για τα δικαιώματα της μάνας, που ο ρόλος της στη σύγχρονη καθημερινότητα είναι εξαιρετικά πολύπλοκος και πολυσύνθετος.
 
Σε προσωπικό επίπεδο γιορτές όπως η σημερινή συνδαυλίζουν τις μύχιες δυνάμεις και τα κοιμισμένα αισθήματα που κρύβουμε μέσα μας, αναρριπίζουν τη διάθεσή μας για προσφορά και φωτίζουν τη σκέψη και τη δράση μας. Ο ρόλος μας είναι τόσο σπουδαίος και πολύπλοκος που είναι σίγουρο ότι, χωρίς τη δύναμη και τη βοήθεια του Θεού και της Μεγαλόχαρης που σήμερα τιμάμε, δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε με επιτυχία στα καθήκοντά μας. Οι αγωνίες και οι ανησυχίες για το μέλλον των παιδιών μας ας είναι μικρότερες. Η προσευχή και η πίστη μας ας είναι δυνατότερες και βαθύτερες, γιατί η δύναμη του Θεού είναι ο μεγαλύτερος αρωγός της μάνας. Η υποστήριξη και οι συμβουλές του Πνευματικού μας ας είναι οι οδοδείκτες της συμπεριφοράς μας και με εμπιστοσύνη στη Χάρη και την Πρόνοια του Θεού ας πορευτούμε με αισιοδοξία και ελπίδα στο δρόμο του καθήκοντος.
 
Με ευκαιρία τη σημερινή επέτειο ας καταθέσουμε την αγάπη και το σεβασμό μας στο πρόσωπο της Μητέρας μας και της κάθε Μάνας, που είναι η ιέρεια της αγάπης και της αφοσίωσης. Γιατί πέρα και πάνω από όλα στη συνείδηση του ανθρώπου η Μητέρα είναι το σύμβολο της εστιότητας, το σταθερό κι ακύμαντο λιμάνι σε όλη μας τη ζωή, η αγκαλιά που μας οδηγεί στα χρόνια της παιδικής μας αθωότητας.
 
Ακόμα κι όταν αυτή η ζεστή αγκαλιά γίνει ένας κρύος μαρμάρινος σταυρός, η σκέψη και η ανάμνηση της αγάπης της Μάνας εξακολουθεί να είναι για όλους μας το πιο τρυφερό καταφύγιο και το πιο απάνεμο αραξοβόλι.
   
Γενναιόδωρες και ευλογημένες μητέρες όλου του κόσμου
Χρόνια μας πολλά!

 

 

Φλώρινα, 2-2-2009

 

 


Σελίδα 33 από 37

Βρείτε με στο Facebook

Μου Αρέσει !


Βρίσκεστε εδώ: Αρχική
Διαφήμιση

Στατιστικά

Μέλη : 2
Περιεχόμενο : 166
Σύνδεσμοι : 6
Εμφανίσεις Περιεχομένου : 478259